Όταν η μνήμη άνοιξε ξανά τις πύλες της, 150 χρόνια από την πρώτη της πνοή

Στην καρδιά του Δέλτα του Νείλου, εκεί όπου για περισσότερο από ενάμιση αιώνα χτύπησε δυνατά η καρδιά του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού, η Υπαπαντή του Κυρίου στην Τάντα άνοιξε και πάλι τις πύλες της. Η 3η Ιουλίου 2026 δεν καταγράφηκε απλώς ως η ημέρα των Θυρανοιξίων ενός πλήρως ανακαινισμένου ναού. Καταγράφηκε ως η ημέρα κατά την οποία η ιστορία συνάντησε ξανά τους ανθρώπους της.

Για όσους γνώριζαν το παρελθόν της Τάντας, η ημέρα αυτή είχε ιδιαίτερο βάρος. Δεν επρόκειτο μόνο για την επαναλειτουργία ενός ιστορικού ναού του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού. Ήταν η αναζωπύρωση μιας μνήμης που επί δεκαετίες παρέμενε σιωπηλή, περιμένοντας την ώρα να ακουστεί ξανά.

Η πόλη της Τάντας υπήρξε μία από τις σημαντικότερες κοιτίδες του Ελληνισμού στην Αίγυπτο. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν οι πρώτοι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην εύφορη γη του Δέλτα, δημιουργήθηκε σταδιακά μία ακμαία παροικία εμπόρων, επαγγελματιών και οικογενειών. Άνθρωποι που δεν μετέφεραν μαζί τους μόνο την εργατικότητα και την επιχειρηματική τους δραστηριότητα. Μετέφεραν την πίστη τους, τη γλώσσα τους, τις παραδόσεις τους και την ανάγκη να δημιουργήσουν μια κοινότητα που θα μπορούσε να ριζώσει στη νέα τους πατρίδα.

Σύμφωνα με όσα καταγράφει ο εμβριθής Αιγυπτιώτης ερευνητής Ν. Νικηταρίδης στο έργο του για τις Ελληνικές Εκκλησίες της Αιγύπτου, οι πρώτοι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην Τάντα το 1842. Ανάμεσά τους ξεχώρισαν ο Νικόλαος, ο Δημήτριος και ο Θεόδωρος Νικολαΐδης, καθώς και ο μετέπειτα μεγάλος ευεργέτης Πανταζής Βασσάνης. Από τη δική τους πρωτοβουλία δημιουργήθηκε ο πρώτος οργανωμένος πυρήνας της παροικίας, ο «Σύνδεσμος Ελλήνων Τάντας», με σκοπό την ίδρυση ευκτηρίου οίκου και Ελληνικού Σχολείου· δύο θεσμών που αποτελούσαν διαχρονικά τον άξονα της ζωής κάθε ελληνικής κοινότητας της διασποράς.

Το 1870 ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Σωφρόνιος παραχώρησε το οικόπεδο πάνω στο οποίο επρόκειτο να ανεγερθούν ο ναός και τα κοινοτικά κτήρια. Το 1876 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος του Ιερού Ναού της Υπαπαντής, σηματοδοτώντας την απαρχή της ανέγερσης ενός έργου που θα εξελισσόταν σε πνευματικό κέντρο του Ελληνισμού της περιοχής.

Το 1880 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Ναού και την ίδια χρονιά ιδρύθηκε επίσημα η Ελληνική Κοινότητα Τάντας, η οποία οργανώθηκε θεσμικά γύρω από τον νέο της θρησκευτικό και κοινοτικό πυρήνα. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1887, ο Ιερός Ναός της Υπαπαντής εγκαινιάστηκε από τον Πατριάρχη Σωφρόνιο, επισφραγίζοντας την παρουσία μιας ακμάζουσας ελληνικής παροικίας στο Δέλτα του Νείλου.

Κάτω από τους θόλους του βαπτίστηκαν παιδιά, τελέστηκαν γάμοι, αναπέμφθηκαν δεήσεις στις χαρές και στις δοκιμασίες της ζωής και αποχαιρετήστηκαν γενιές ολόκληρες Αιγυπτιωτών, που συνέδεσαν την παρουσία τους στη χώρα του Νείλου με την Ορθοδοξία και την Ελληνική παράδοση.

Οι δεκαετίες που ακολούθησαν έφεραν περιόδους ακμής αλλά και σκληρών δοκιμασιών. Η άλλοτε πολυάριθμη Ελληνική Παροικία άρχισε σταδιακά να συρρικνώνεται.

Το 1966, έχοντας απομείνει μόλις είκοσι πέντε ελληνικές οικογένειες, η Ελληνική Κοινότητα Τάντας αποφάσισε τη διάλυσή της και τη συγχώνευσή της με την Ελληνική Κοινότητα Καΐρου, μεταβιβάζοντας σε αυτήν το σύνολο της περιουσίας της.

Θα μπορούσε να ήταν το τέλος μιας μεγάλης ιστορίας.

Δεν ήταν.

Εξήντα χρόνια μετά τη διάλυση της Ελληνικής Κοινότητας Τάντας, οι καμπάνες της Υπαπαντής ήχησαν και πάλι πανηγυρικά, σαν να καλούσαν πίσω όλες εκείνες τις γενιές των Αιγυπτιωτών που κάποτε έκαναν τον ναό αυτόν την καρδιά της ζωής τους.

Η αναγέννηση του ιστορικού ναού δεν υπήρξε μόνο ένα σημαντικό τεχνικό έργο. Υπήρξε μία πράξη ιστορικής ευθύνης. Η εκ βάθρων ανακαίνιση, προϋπολογισμού περίπου οκτώ εκατομμυρίων Αιγυπτιακών λιρών, πραγματοποιήθηκε χάρη στην πολύτιμη στήριξη της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου και στη γενναιόδωρη χρηματική προσφορά Αραβοφώνων Ορθοδόξων Χριστιανών από διάφορες περιοχές της Αιγύπτου, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και της Ιεράς Μητροπόλεως Ερμουπόλεως. Με την αγάπη και τη θυσιαστική τους διάθεση απέδειξαν ότι η Υπαπαντή εξακολουθεί να αποτελεί κοινή πνευματική κληρονομιά, που οφείλει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού.

Ο Ναός οικοδομήθηκε από τα χέρια των Ελλήνων της Τάντας. Αναγεννήθηκε, όμως, σε αυτή του την φάση, χάρη στην πίστη, την αγάπη και την ανιδιοτελή προσφορά των Αραβοφώνων Ορθοδόξων της Αιγύπτου.

Ανάμεσα στις δύο αυτές στιγμές εκτείνεται ενάμισης αιώνας ιστορίας, μνήμης και μαρτυρίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στη χώρα του Νείλου.

Η αυγή μιας νέας εποχής

Από τις πρώτες πρωινές ώρες της 3ης Ιουλίου, η Τάντα είχε φορέσει τα γιορτινά της.

Ο επιβλητικός Ιερός Ναός της Υπαπαντής του Κυρίου άστραφτε κάτω από το αιγυπτιακό φως, ενώ ο προαύλιος χώρος άρχισε από νωρίς να γεμίζει από ανθρώπους που έφθαναν από κάθε γωνιά της χώρας. Αιγυπτιώτες Έλληνες από το Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και άλλες πόλεις, Αραβόφωνοι Ορθόδοξοι πιστοί, εκπρόσωποι Κοινοτήτων, οικογένειες, νέοι και ηλικιωμένοι ανηφόριζαν προς τον ιστορικό Ναό για να γίνουν κοινωνοί μιας στιγμής που πολλοί περίμεναν χρόνια να ζήσουν.

Ήταν η ημέρα που ένας Ναός, σιωπηλός για χρόνια, θα άνοιγε και πάλι τις πύλες του.

Λίγο μετά από τις εννέα το πρωί κατέφθασε η Α.Θ.Μ. ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β΄.

Την άφιξη του Προκαθημένου του Δευτερόθρονου Πατριαρχείου υποδέχθηκαν με τιμές οι Αιγύπτιοι Πρόσκοποι της Εκκλησίας των Αρχαγγέλων στο Ντάχερ. Παρατεταγμένοι με υποδειγματική τάξη, με τις τρομπέτες, τα τύμπανα και τα πιατίνια τους να αντηχούν στον προαύλιο χώρο, έδωσαν από την πρώτη στιγμή τον πανηγυρικό τόνο της μεγάλης ημέρας.

Μια εικόνα βαθιά συμβολική και συγκινητική. Η νεότερη γενιά της Εκκλησίας υποδεχόταν τον πηδαλιούχο του Αλεξανδρινού Θρόνου μπροστά σε έναν Ιερό Ναό που αναγεννιόταν.

Ο Μακαριώτατος, με το γνώριμο χαμόγελο και την αμεσότητα που χαρακτηρίζει κάθε δημόσια εμφάνισή του, χαιρέτισε έναν προς έναν όσους είχαν συγκεντρωθεί για να τον υποδεχθούν. Αντάλλαξε εγκάρδιες χειραψίες, ασπάστηκε πιστούς που έσπευσαν να λάβουν την ευχή του και να του προσφέρουν πολύχρωμα λουλούδια και, αφού ενδύθηκε τον Αρχιερατικό Μανδύα, εισήλθε στον Ναό μέσα σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης.

Η Θεία Λειτουργία άρχισε με τον Όρθρο, χοροστατούντος του Μακαριωτάτου, ο οποίος πλαισιωνόταν από τον επιχώριο Ποιμενάρχη, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ερμουπόλεως Νικόλαο, τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Μέμφιδος Νικόδημο και Νουβίας Σάββα, καθώς και τους Θεοφιλεστάτους Επισκόπους Ιππώνος Στέφανο και Μαρεώτιδος Δαμασκηνό.

Ανάμεσα στο εκκλησίασμα διακρίνονταν ο Πρέσβης της Ελλάδος στην Αίγυπτο κ. Νικόλαος Παπαγεωργίου, ο Επιτετραμμένος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Ονούφριος Οικονομίδης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου κ. Χρήστος Καβαλής, η Αντιπρόεδρος κα Χρυσάνθη Σκουφαρίδου η Γενική Γραμματέας κα Βίλλυ Πολίτη Ζουέ, οι Κοινοτικοί Επίτροποι κ.κ.  Λεωνίδας Φοντριέ και Στέλιος Χαλκιάς, ο Αναπληρωτής Συντονιστής Εκπαίδευσης κ.Γιώργος Κοκορέλης, εκπρόσωποι των Αραβοφώνων Ορθοδόξων Κοινοτήτων, ο Επίσκοπος της Κοπτικής Εκκλησίας στην Τάντα Παύλος και εκπρόσωποι των Αιγυπτιακών αρχών.

Ο Ναός είχε πλέον γεμίσει ασφυκτικά. Όλα ήταν έτοιμα.

«Ἄρατε Πύλας»

Και τότε, ο Ναός άδειασε. Με το τέλος του Όρθρου, ο Μακαριώτατος κάλεσε κλήρο και λαό να τον ακολουθήσουν στη Μεγάλη Λιτανεία των Θυρανοιξίων. Σε λίγα μόλις λεπτά ο Ιερός Ναός είχε εκκενωθεί. Οι μεγάλες ξύλινες θύρες έκλεισαν ερμητικά και το εσωτερικό βυθίστηκε στη σιωπή.

Έξω, σχηματίστηκε η λιτανευτική πομπή. Πρώτος βάδιζε ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β΄, κρατώντας στα χέρια του το Άγιο Μύρο. Πίσω του ακολουθούσαν οι Αρχιερείς, οι κληρικοί και το πολυπληθές εκκλησίασμα, ψάλλοντας ύμνους.

Όταν η πομπή στάθηκε μπροστά στη σφραγισμένη κεντρική θύρα του Ναού, άρχισε να εκτυλίσσεται μία από τις αρχαιότερες και βαθύτερα συμβολικές ακολουθίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

«Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης.»

Η προσταγή του ψαλμικού λόγου αντήχησε επιβλητικά στον προαύλιο χώρο.

Από το εσωτερικό του Ναού ακούστηκε η απάντηση:

«Τίς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης;»

Η στιχομυθία επαναλήφθηκε για δεύτερη φορά. Και για τρίτη. Δεν ήταν ένας θεατρικός διάλογος.

Ήταν η διαχρονική συμβολική αναμέτρηση του Χριστού με τις δυνάμεις του θανάτου και του σκότους, όπως αυτή παραδίδεται αιώνες τώρα μέσα από τη λειτουργική παράδοση της Ορθοδοξίας.

Τρία δυνατά χτυπήματα ακούστηκαν επάνω στη μεγάλη ξύλινη θύρα. Την τρίτη φορά, ο Μακαριώτατος έσπρωξε αποφασιστικά την πύλη. Οι θύρες άνοιξαν. Το φως πλημμύρισε και πάλι τον ιστορικό Ναό.

Κλήρος και λαός πέρασαν μαζί το κατώφλι. Όχι σαν απλοί θεατές μιας τελετής.  Αλλά σαν συνοδοιπόροι σε μία πορεία που ενώνει την Ανάσταση με την ίδια τη ζωή της Εκκλησίας.

Εκεί όπου γεννιέται ξανά ο Ναός

Γίναμε όλοι μάρτυρες μιας από τις σπανιότερες και πλέον κατανυκτικές Ακολουθίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Της Ακολουθίας επί διασαλεύσει Αγίας Τραπέζης, ενός τελετουργικού που τελείται μόνο όταν ένας Ναός εγκαινιάζεται ή, ύστερα από εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης, παραδίδεται και πάλι στη λατρεία.

Η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως. Οι ψαλμωδίες χαμήλωσαν, οι κινήσεις έγιναν αργές και τελετουργικές και όλα τα βλέμματα στράφηκαν προς το Ιερό Βήμα.

Ο Μακαριώτατος ενδύθηκε το λευκό Ιερό Σάβανο και στάθηκε μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Γύρω του συγκεντρώθηκαν οι Αρχιερείς που συλλειτουργούσαν, έτοιμοι να συμμετάσχουν σε μια τελετή που μεταφέρεται αναλλοίωτη από γενιά σε γενιά επί αιώνες.

Με ευλάβεια άρχισαν να πλένουν την επιφάνεια της Αγίας Τραπέζης με τα μαρμαροσάπουνα, καθαρίζοντας συμβολικά τον τόπο όπου σε λίγο θα τελούνταν ξανά το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Ήταν μια εκστατική στιγμή που οι λέξεις και οι φωτογραφίες δύσκολα μπορούν να αποδώσουν.

Δέκα χέρια απλώθηκαν επάνω στο λευκό μάρμαρο. Χέρια Αρχιερέων που κινούνταν με την ίδια ταπείνωση, σαν να υπηρετούσαν όλοι μαζί ένα κοινό ιερό χρέος. Δεν υπήρχε βιασύνη. Μόνο σιωπή, προσευχή και βαθιά προσήλωση.

Όταν ολοκληρώθηκε ο καθαρμός, ο Πατριάρχης έχρισε την Αγία Τράπεζα με Άγιο Μύρο. Το ευώδες Άγιο Μύρο απλώθηκε αργά από άκρη σε άκρη της μαρμάρινης επιφάνειας, ενώ οι συλλειτουργούντες Αρχιερείς συμμετείχαν με την ίδια ευλάβεια, μετατρέποντας μια λειτουργική πράξη σε εικόνα ενότητας ολόκληρης της Εκκλησίας.

Ακολούθησε η επικόλληση, με εύοσμο κηρομαστίχι, των τεσσάρων τεμαχίων που συμβολίζουν τους Ευαγγελιστές στις τέσσερις γωνίες της Αγίας Τραπέζης και, στη συνέχεια, η τοποθέτηση του κατασαρκίου, του πρώτου λευκού καλύμματος που συμβολίζει την Ιερά Σινδόνη του Χριστού.

Τη στιγμή εκείνη δεν εγκαινιαζόταν απλώς ένας ανακαινισμένος Ναός.

Γεννιόταν ξανά η καρδιά του. Η Αγία Τράπεζα, πάνω στην οποία θα τελείται πλέον η Θεία Ευχαριστία, παραδιδόταν και πάλι στον λαό του Θεού, έτοιμη να δεχθεί νέες προσευχές και δεήσεις.

Ήταν ίσως η πιο κατανυκτική στιγμή ολόκληρης της ημέρας.

Μια στιγμή που χαράχθηκε ανεξίτηλα στη μνήμη όσων είχαν την ευλογία να τη ζήσουν.

«Οι πέτρες αυτού του Ναού μιλούν»

Η κατανυκτική Ακολουθία ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης. Όσοι βρέθηκαν εκεί γνώριζαν ότι είχαν γίνει κοινωνοί μιας σπάνιας πνευματικής εμπειρίας. Λίγο αργότερα, ο λόγος πέρασε στον ίδιο τον Ποιμενάρχη του Αλεξανδρινού Θρόνου.

Εμφανώς συγκινημένος, ο Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β΄ αναφέρθηκε στην ιστορική διαδρομή του Ιερού Ναού της Υπαπαντής, στις μνήμες, στις προσευχές και στις θυσίες των γενεών που κράτησαν άσβεστη την Ορθόδοξη μαρτυρία στην Τάντα.

Με πατρικούς λόγους μίλησε για ένα προσωπικό όραμα που αξιώθηκε, με τη χάρη του Θεού, να δει να ολοκληρώνεται: την αναγέννηση του ιστορικού αυτού Ναού, ώστε να παραδοθεί και πάλι λαμπρός στις επόμενες γενιές των πιστών.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους πρώτους Έλληνες της Τάντας, στους μεγάλους ευεργέτες αλλά και στους απλούς ανθρώπους της παροικίας, που με πίστη, προσωπικό μόχθο και ανιδιοτελή προσφορά δημιούργησαν ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού στο Δέλτα του Νείλου.

«Οι πέτρες αυτού του Ναού μιλούν», τόνισε χαρακτηριστικά ο Μακαριώτατος.

«Μιλούν για προσευχές, για δάκρυα, για θυσίες, για θαύματα που έχουν καταγραφεί και για ανθρώπους που αγάπησαν την Εκκλησία και δεν άφησαν να σβήσει το καντήλι της Ορθοδοξίας στην Τάντα. Σήμερα δεν ανοίγουμε απλώς τις πύλες ενός ανακαινισμένου Ναού· ανανεώνουμε την ελπίδα μας, ατενίζοντας με πίστη το μέλλον της Ορθοδοξίας στην ευλογημένη χώρα της Αιγύπτου.»

Τα λόγια του δεν απευθύνονταν μόνο στους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα στον Ναό.

Έμοιαζαν να συνομιλούν και με όσους πέρασαν κάποτε από την Υπαπαντή, με εκείνες τις γενιές των Αιγυπτιωτών που βάπτισαν τα παιδιά τους, τέλεσαν τους γάμους τους, προσευχήθηκαν στις χαρές και στις δοκιμασίες της ζωής τους και άφησαν την τελευταία τους πνοή έχοντας ως πνευματικό τους καταφύγιο τον ιστορικό αυτό Ναό.

Για μια ακόμη φορά, ο Θεόδωρος Β΄ δεν στάθηκε μόνο ως Προκαθήμενος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Στάθηκε ως συνεχιστής μιας ιστορικής πορείας που συνδέει αδιάκοπα τον Αποστολικό Θρόνο του Αγίου Μάρκου με τον Αιγυπτιώτη Ελληνισμό και με όλους εκείνους που εξακολουθούν να κρατούν άσβεστη τη φλόγα της Ορθοδοξίας στη χώρα του Νείλου.

Οι άνθρωποι πίσω από το όραμα

Η αναγέννηση της Υπαπαντής δεν υπήρξε έργο ενός ανθρώπου. Ήταν ο καρπός μιας συλλογικής προσπάθειας, στην οποία ενώθηκαν το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, η Ελληνική Κοινότητα Καΐρου, η Ιερά Μητρόπολη Ερμουπόλεως, το Αραβόφωνο ποίμνιο της Αιγύπτου και δεκάδες άνθρωποι που εργάστηκαν αθόρυβα, με μοναδικό σκοπό να ξαναδούν τον ιστορικό αυτό Ναό να λειτουργεί.

Γι’ αυτό και ο Μακαριώτατος επέλεξε η ημέρα των Θυρανοιξίων να γίνει και ημέρα δημόσιας ευγνωμοσύνης.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση εξήρε την πολυετή, άοκνη και επίμονη διακονία του επιχωρίου Ποιμενάρχου, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ερμουπόλεως Νικολάου, ο οποίος εργάστηκε αδιάκοπα, ώστε ένα όραμα πολλών ετών να μετατραπεί σε πραγματικότητα.

Ως αναγνώριση της προσφοράς του, του απένειμε τον Μεγαλόσταυρο του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, τόσο για την καθοριστική συμβολή του στην εκ βάθρων ανακαίνιση του Ιερού Ναού όσο και με την ευκαιρία της συμπλήρωσης εικοσιπέντε ετών από την εις Επίσκοπον χειροτονία του, προσφέροντάς του παράλληλα ως ευλογία και ένα Αρχιερατικό Εγκόλπιο.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η απονομή του οφφικίου του Αρχιμανδρίτη του Αλεξανδρινού Θρόνου στον εφημέριο του Ιερού Ναού, π. Νικόλαο Φανούς, ως αναγνώριση της σχεδόν εικοσαετούς αθόρυβης και πιστής διακονίας του στην Ιερά Μητρόπολη Ερμουπόλεως.

Ξεχωριστή θέση στην πανηγυρική αυτή ημέρα είχαν και οι μεγάλοι ευεργέτες της ανακαίνισης. Ο Μακαριώτατος τίμησε τους κ. Καρίμ Χούρι, κ. Φάραγκ Μιχαήλ και κ. Σαρίφ Ζορέκ, οι οποίοι με τη γενναιόδωρη προσφορά τους συνέβαλαν αποφασιστικά στην ολοκλήρωση ενός έργου που ξεπέρασε τα οκτώ εκατομμύρια αιγυπτιακές λίρες.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ερμουπόλεως  Νικόλαος, εμφανώς συγκινημένος, ευχαρίστησε τον Μακαριώτατο για την πατρική του στήριξη και αναφέρθηκε στη μακρά πορεία του Ιερού Ναού και της τοπικής Εκκλησίας, τονίζοντας τη σημασία της σημερινής ημέρας ως ημέρας ευχαριστίας και ανανέωσης της ελπίδας.

Στο τέλος του λόγου του, απευθυνόμενος με ιδιαίτερη αγάπη και σεβασμό, προσφώνησε τον Μακαριώτατο ως «Πατριάρχη της Αγάπης», προσφέροντάς του μια εικόνα ως αναμνηστικό δώρο, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και τιμής.

Η μέρα έκλεισε με τα αποκαλυπτήρια της μαρμάρινης πλάκας και το συμβολικό φύτευμα μιας ελιάς, ως το απόλυτο καθρέφτισμα της Πατρίδας μας στη γη της Τάντας.

Και ως κατακλείδα της ημέρας, μια σιωπηλή βεβαιότητα: ότι η ιστορία δεν τελειώνει όταν οι άνθρωποι φεύγουν από έναν τόπο. Τελειώνει μόνο όταν παύουν να τον θυμούνται και να παλεύουν για το όνειρο, έστω κι αν πολλές φορές αυτό μοιάζει άπιαστο.

Με εικόνες, μελωδίες και ιστορίες από διαφορετικές γωνιές του κόσμου, η εβδομαδιαία εκπομπή του ERT COSMOS «Ρίζες Abroad» ταξίδεψε, την Τετάρτη 1η Ιουλίου, από το ακριτικό Καστελόριζο μέχρι το Περού, τη Νέα Υόρκη και το Κάιρο, αναδεικνύοντας πρόσωπα της Διασποράς που κρατούν ζωντανό τον δεσμό με την Ελλάδα μέσα από τον πολιτισμό, την τέχνη, τη μουσική και την εκπαίδευση.

Η Νατάσα Βησσαρίωνος και ο Προκόπης Αγγελόπουλος συνομίλησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου, κ. Χρήστο Καβαλή, τον οποίο συνάντησαν στην Αχιλλοπούλειο Ελληνική Σχολή Καΐρου, την ενεργή αυτή εστία του Ελληνισμού στην Αιγυπτιακή πρωτεύουσα.

Ο κ.Καβαλής έκανε μια ιστορική ανασκόπηση της πορείας των Ελληνικών σχολείων σε ολόκληρη την Αίγυπτο, από την εποχή της ακμής του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού έως τις ημέρες μας. Αναφέρθηκε στις σύγχρονες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελληνόγλωσση εκπαίδευση, ενώ μοιράστηκε με τους δύο συνομιλητές του, αλλά και με ολόκληρο τον Ελληνισμό της Διασποράς, το δυναμικό και αδιαπραγμάτευτο όραμα των Ελλήνων του Καΐρου για τη βιώσιμη και ταυτόχρονα Ελληνοκεντρική συνέχιση της λειτουργίας του σχολείου.

Παρολουθήστε όλη την εκπομπή πατώντας εδώ . Η σύνδεση με Κάιρο είναι στο 42:23

Μετά τη μεγάλη εορτή των Αγίων Πέτρου και Παύλου, η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού. Δύο Άγιοι που έγιναν με την πίστη τους οι αψευδείς μάρτυρες της ρήσης του Ιησού προς τους μαθητές Του: «Αμήν, αμήν λέω σε σας, όποιος πιστεύει σε εμένα, τα έργα που εγώ κάνω και εκείνος θα τα κάνει, και μεγαλύτερα από αυτά θα κάνει, επειδή εγώ πηγαίνω στον Πατέρα».

Έζησαν σε δύσκολους χρόνους, κατά τους οποίους οι καθημερινές διώξεις των Χριστιανών χαλύβδωναν ακόμη περισσότερο την πίστη των ανθρώπων. Δεν ήταν μια πίστη επιπόλαιη, αλλά μια ομολογία βαθιά και ουσιαστική προς τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Ιησού Χριστό.

Δεκαεπτά αιώνες έχουν περάσει από την εποχή των Αγίων Αναργύρων και η μνήμη τους, τα θαύματά τους, αλλά και το ζωντανό παράδειγμα της βιονομίας τους φωτίζουν, ως άσβεστος λίχνος, τον δικό μας δρόμο.

Η Παροικία των Ελλήνων του Καΐρου γιόρτασε τη μνήμη τους στον περίλαμπρο και φερώνυμο Ιερό Ναό τους, στη Σούμπρα.

Στον Εσπερινό, μετά αρτοκλασίας, της Τρίτη 30 Ιουνίου, χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ιππώνος Στέφανος, πλαισιούμενος από τους Πανοσιολογιωτάτους Αρχιμανδρίτες Καλλίνικο, Μιχαήλ, Θεόδωρο και Βασίλειο, τους πατέρες Γιούσεφ, Παύλο και Γιούσεφ, καθώς και τον διάκονο Χριστόφορο. Με τον ρόλο του τελετάρχη ήταν επιφορτισμένος ο εφημέριος του Ιερού Ναού, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Κωνσταντίνος. Τους ύμνους έψαλαν ο πρωτοψάλτης της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου κ. Κωνσταντίνος Μιχαλακόπουλος και ο Αραβόφωνος ιεροψάλτης κ. Πόλα Ιμπραήμ.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος, στον λόγο του προς τους πιστούς, ανέφερε:

«Σε έναν Ναό που είναι για όλους μας μια μεγάλη πηγή πνευματικής ευλογίας. Εδώ, όπου οι οικοδεσπότες είναι οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός. Ήρθαμε να τιμηθούμε εμείς από την πρεσβεία τους προς τον Κύριό μας.

Διότι οι Άγιοι μάς τιμούν, όταν προσεύχονται εκείνοι για εμάς προς τον Θεό. Και καταλαβαίνετε ότι αυτό είναι μεγάλη τιμή για όλους μας. Ήρθαμε εδώ σήμερα για να τους παρακαλέσουμε να μας θεραπεύσουν από κάθε ψυχική και σωματική ασθένεια. Γιατί, όπως γνωρίζετε, όσο ζούσαν ήταν ιατροί στο επάγγελμα και, σε συνδυασμό με τη μεγάλη τους πίστη και την προσευχή τους προς τον Θεό, επιτελούνταν το μεγάλο θαύμα της θεραπείας.

Πολλές φορές αναλογιζόμαστε γιατί ο Κύριός μας επιτρέπει να ασθενούμε;

Η ασθένεια είναι το αποτέλεσμα της αμαρτωλότητάς μας. Ένα ερώτημα επίσης είναι αν αυτό αποτελεί τιμωρία του Θεού. Η τιμωρία μας είναι, επί της ουσίας, όπως έχουμε πει και άλλες φορές, να μην εισέλθουμε στον Παράδεισο. Όλες αυτές οι δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε στην παρούσα ζωή, είτε είναι οι ασθένειες είτε η φτώχεια είτε το πένθος, θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι χρησιμεύουν για τη διαπαιδαγώγησή μας. Ο άνθρωπος, ευρισκόμενος σε αυτές τις δύσκολες περιστάσεις, ευαισθητοποιείται περισσότερο και πλησιάζει τον Θεό. Γι’ αυτό είναι εκατομμύρια εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι, μέσα από την ασθένειά τους, προσέγγισαν τον Θεό και προετοιμάστηκαν για το μεγάλο ταξίδι προς τη φωτεινή Πατρίδα. Το κρεβάτι του πόνου είναι μια κατάσταση από την οποία ο άνθρωπος μπορεί να ωφεληθεί πραγματικά.

Φυσικά, η Εκκλησία μας, ως φιλόστοργη «Μητέρα», πάντοτε προσεύχεται να έχουμε υγεία τόσο στην ψυχή όσο και στο σώμα. Και πρώτος ο Κύριός μας, ο οποίος είναι ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, έκανε τόσα πράγματα κατά την επί γης παρουσία Του.

Βλέποντας την πίστη των ασθενών αδελφών μας, τους θεράπευε και, αποχαιρετώντας τους, έλεγε: «Υγιείς γίνατε, μην συνεχίσετε να αμαρτάνετε».

Ο Θεοφιλέστατος μίλησε επίσης για την ιαματική δύναμη της συμπόνιας, της ενσυναίσθησης και της προσευχής για τον πόνο του άλλου, ενώ προέτρεψε τους πιστούς να ψάλουν όλοι μαζί το Απολυτίκιο της εορτής.

Μια συγκινητική ατμόσφαιρα επικράτησε στον Ιερό Ναό, η οποία θα μας μείνει αξέχαστη για την πηγαία έκφραση της πίστης, αλλά και για την ανάγκη όλων να αφήσουν, έστω για λίγο, την ψευδεπίγραφη σιγουριά του «εγώ» και να εμπιστευθούν τη Θεία Χάρη του «εμείς».

Στον Εσπερινό παρέστησαν η Επιτετραμμένη της Ελληνικής Πρεσβείας κα Ελευθερία Καΐρη, ο Επιτετραμμένος της Κυπριακής Πρεσβείας κ. Ονούφριος Οικονομίδης, καθώς και ο Αναπληρωτής Συντονιστής Εκπαίδευσης κ. Γιώργος Κοκορέλης.

Απολαύστε τη μαγευτική φωνή του Πρωτοψάλτη της ΕΚΚ κ. Κωνσταντίνου Μιχαλακόπουλου στο προσόμοιο από την Ακολουθία του Εσπερινού των Αγίων Αναργύρων.

Η ατμόσφαιρα ήταν εξίσου κατανυκτική και την κυριώνυμη ημέρα, Τετάρτη 1 Ιουλίου, κατά την οποία ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ιππώνος Στέφανος χοροστάτησε στον Όρθρο και προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας, συλλειτουργούντων των Πανοσιολογιωτάτων Αρχιμανδριτών Κωνσταντίνου, Καλλινίκου και Βασιλείου, καθώς και του διακόνου Χριστοφόρου.

Μέρα χαράς και τιμής ήταν η σημερινή για τον νεαρό συνεργάτη του Ιερού Ναού, τον γλυκύτατο και πάντοτε πρόθυμο Στέφανο, τον οποίο ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος τίμησε για την ακούραστη και αγνή προσφορά του στην τέλεση των Ιερών Ακολουθιών. Στεκόταν με περηφάνια στο πλάι του Θεοφιλέστατου, μπροστά από την Ωραία Πύλη, και άκουγε με καμάρι τα επαινετικά λόγια που απευθύνονταν προς το πρόσωπό του, ως δημόσια αναγνώριση της διακονίας και της προσφοράς του.

«Είναι μεγάλη η χαρά μας και μεγάλη η ευλογία, όταν βλέπουμε τα παιδιά μας να είναι αφοσιωμένα στο ιερό καθήκον τους. Δοξάζουμε τον Θεό μας, γιατί εδώ, στην πόλη μας, στο Κάιρό μας, έχουμε παιδιά σε όλους τους Ναούς που διακονούν τον Θεό. Έτσι, λοιπόν, και σε αυτή την Ενορία έχουμε τον μικρότερο συνεργάτη μας, που είναι ο Στέφανος. Τον βλέπω με ιδιαίτερη χαρά όλα αυτά τα χρόνια να μεγαλώνει σωματικά, αποκτώντας παράλληλα μια στέρεη κατάρτιση στα λειτουργικά της Εκκλησίας. Την ίδια χαρά με εμένα συμμερίζεται και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μέμφιδος και Πατριαρχικός ΕπίτροποςΚαΐρου Νικόδημος».

Στη συνέχεια, απευθυνόμενος στον Πρέσβη της Ελλάδας κ. Νικόλαο Παπαγεωργίου, ανέφερε:

«Γι’ αυτό και θεωρήσαμε ότι σήμερα, κατά την Πανήγυρη των Αγίων Αναργύρων, έπρεπε να τιμήσουμε τον μικρό αυτό συνεργάτη μας, προσφέροντάς του ένα “Ωράριο”, ώστε να τον καμαρώνουμε εμείς, αλλά και οι δικοί του άνθρωποι».

Με ιδιαίτερη χαρά, στη συνέχεια, ο Έλληνας Πρέσβης περιέβαλε με το εκκλησιαστικό Ωράριο τον μικρό Στέφανο, ο οποίος απολάμβανε την πρώτη μεγάλη και δημόσια αναγνώριση της συμμετοχής του στη ζωή της Εκκλησίας.

Ο Θεοφιλέστατος ευχαρίστησε, τέλος, τον εφημέριο του Ιερού Ναού, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Κωνσταντίνο, για την άψογη εικόνα του Ναού κατά την Πανήγυρη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Πρόεδρος κ. Γιώργος Ζουμπουλίδης, μαζί με όλα τα μέλη του Ορθόδοξου Πνευματικού Πατριαρχικού Κέντρου Σούμπρας, εργάστηκαν με ιδιαίτερο ζήλο για την άρτια προετοιμασία και την επιτυχή διοργάνωση της πανηγύρεως. Ως φιλόξενοι οικοδεσπότες των δύο πανηγυρικών ημερών, επιμελήθηκαν με αγάπη την καλαίσθητη εικόνα του Ιερού Ναού, ενώ παράλληλα φρόντισαν για την πλούσια φιλοξενία όλων των παρισταμένων, προσφέροντας πλούσια κεράσματα στον χώρο του Πνευματικού Κέντρου, πλησίον του Ιερού Ναού, μετά το πέρας των Ιερών Ακολουθιών.

Από την Πέμπτη 25 έως την Κυριακή 28 Ιουνίου το Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Καστελόριζου «Near and Far» άφησε στον ακριτικό αυτό τόπο της Πατρίδας μας, για δεύτερη συνεχή χρονιά, το ανεξίτηλο στίγμα του.

Το φετινό μουσικό πρόγραμμα ήταν αφιερωμένο στη «διασπορά» και στους συμμετέχοντες ξεχώρισαν με την ερμηνεία τους η τραγουδίστρια Ειρήνη από την Βοστόνη των ΗΠΑ, ο Ελληνοαυστραλός τενόρος Κώστας Λάτσος και ο Κύπριος τζαζίστας Μάριος Τούμπας με το συγκρότημά του.

Για αυτή τη χρονιά όμως το Διεθνές Φεστιβάλ συμπεριέλαβε και μία Αιγυπτιώτικη νότα.

Ο γνωστός στην Παροικία μας Αιγυπτιώτης ιστορικός Δρ Αλέξανδρος Κιτροέφ, ο οποίος συγκαταλέγεται στους κορυφαίους μελετητές του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού διεθνώς, παρέθεσε στις 27 Ιουνίου, μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ομιλία, που ενθουσίασε το κοινό χάρη στην εμπεριστατωμένη ανάπτυξη του θέματος και στον πλούτο των ιστορικών τεκμηρίων, αποτέλεσμα της πολύχρονης και κοπιώδους μελέτης του.

Μίλησε για την Καστελλοριζιανή διασπορά στην Αίγυπτο. Οι Καστελορίζιοι, όπως τόνισε ο καθηγητής, είχαν έρθει στην Αίγυπτο στα μέσα του 19ου αιώνα μαζί με Κασιώτες και άλλους Δωδεκανήσιους για να εργαστούν στη διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ.

Ένας από αυτούς που εγκαταστάθηκε στο Κάιρο, ο Λουκάς Σαντραπές, μαζί με τη σύζυγό του Αναστασία, έγιναν μεγάλοι ευεργέτες του Καστελόριζου, χτίζοντας σχολείο και εκκλησία. Οι περισσότεροι Καστελορίζιοι παρέμειναν στο Σουέζ, βοηθώντας τη λειτουργία του καναλιού μέχρι και τη δεκαετία του 1950, όταν άρχισαν σιγά-σιγά να μεταναστεύουν στην Αυστραλία, όπου υπάρχει σήμερα μία μεγάλη Καστελοριζιανή παροικία στην πόλη Περθ.

Λίγα λόγια για το Φεστιβάλ

Το Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ «Near and Far» αποτελεί έμπνευση και πρωτοβουλία του μουσικού και συνθέτη Περικλή Κανάρη. Όπως τόνισε στον χαιρετισμό του ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Ιάσων Φωτήλας, η μεγάλη αξία αυτής της τετραήμερης εκδήλωσης είναι ότι δεν αποσκοπεί στο να εκμεταλλευθεί το Καστελόριζο και ό,τι αυτό συμβολίζει, αλλά, αντίθετα, έρχεται να προσφέρει και να συμπεριλάβει το νησί στον πολιτιστικό της σχεδιασμό.

Λίγα λόγια για τον Δρ Αλέξανδρο Κιτροέφ

Ο Αλέξανδρος Κιτροέφ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955. Μετά την απονομή του διδακτορικού του διπλώματος από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, δίδαξε Ευρωπαϊκή και Ελληνική Ιστορία στο Queens College της Νέας Υόρκης και στο Ωνάσειο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU).

Από το 1996 μέχρι το 2022 ήταν καθηγητής Ιστορίας στο Haverford College της Πενσυλβάνιας των ΗΠΑ, το οποίο τον έχει ανακηρύξει Ομότιμο Καθηγητή.

Έχει αφιερώσει σημαντικό μέρος του ερευνητικού και συγγραφικού του έργου στην ιστορία του Ελληνισμού της Διασποράς και ιδιαίτερα του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγεται το βιβλίο The Greeks and the Making of Modern Egypt, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις AUC Press και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες μελέτες για τη συμβολή των Ελλήνων στη διαμόρφωση της σύγχρονης Αιγύπτου.

Φωτογραφίες Σταύρος Χαριτόπουλος

Η ιστορία δείχνει ότι κάθε νέα ιδέα, κάθε αλλαγή και κάθε πρωτοβουλία συναντά αρχικά επιφυλάξεις και καχυποψία. Οι άνθρωποι συχνά αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια σε ό,τι γνωρίζουν και δυσκολεύονται να εμπιστευθούν το άγνωστο, ακόμη κι όταν αυτό υπόσχεται πρόοδο.

Η Έκτακτη Γενική Συνέλευση της Κοινότητας στις 10 Μαΐου 2026 τελικά εμπιστεύθηκε την πρόταση της διεύρυνσης της βάσης της παρά την όποια επιφύλαξη είχε εκφραστεί λίγους μήνες πριν στην τότε έκτακτη γενική συνέλευση.

Κάποιοι το σκέφτηκαν καλύτερα, κάποιοι πιο ψύχραιμα, κάποιοι μέτρησαν ψήφους για τις επόμενες εκλογές και το βρήκαν προς το συμφέρον τους, το γεγονός όμως είναι πως αυτή την φορά πέρασε η ιδέα που πρότεινα αρχικά στην συνεδρίαση της Κοινοτικής Επιτροπής και στην συνέχεια στην συνέλευση, με την συμμετοχή περισσότερων Ελλήνων ασχέτως αν ζουν μόνιμα στην Αίγυπτο, αλλά τουλάχιστον να μπορούν ανά πάσα στιγμή να το κάνουν αν θέλουν, καθώς θα διαθέτουν εκτός της Ελληνικής και την Αιγυπτιακή Υπηκοότητα ή άδεια παραμονής.

Τα καλά νέα βέβαια είναι πως η κίνηση αυτή σε σχεδόν ένα μήνα και μέχρι την συνεδρίαση της 15^ης Ιουνίου 2026 αύξησε τα τακτικά μέλη της Κοινότητας κατά 73 μέλη – και συνεχίζεται το ενδιαφέρον ακόμα – ποσοστό δηλαδή σχεδόν 30% μέχρι τώρα!

Είναι σαφές πως μια κοινότητα αντλεί τη δύναμή της από τη συμμετοχή των ανθρώπων της. Όσο ευρύτερη είναι η βάση των μελών της, τόσο ισχυρότερη γίνεται η αίσθηση του κοινού σκοπού, της συλλογικής ευθύνης και της διαφύλαξης όσων δημιουργήθηκαν με τον κόπο και τις θυσίες των προηγούμενων γενεών.

Όταν, για διάφορους λόγους, ο αριθμός των ενεργών μελών μειώνεται, υπάρχει ο κίνδυνος τα κοινά αγαθά και οι κοινές υποθέσεις να πάψουν να εκφράζουν το σύνολο και να περιοριστούν σε έναν μικρό κύκλο ανθρώπων. Δεν πρόκειται απαραίτητα για ζήτημα προθέσεων, αλλά για μια φυσική συνέπεια της συρρίκνωσης της συμμετοχής. Όσο λιγότεροι συμμετέχουν, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να διατηρηθεί ο συλλογικός χαρακτήρας της Κοινότητας.

Ένα επιχείρημα που ακούστηκε απέναντι στη διεύρυνση της βάσης της Κοινότητας μας είναι ότι πολλά από τα νέα μέλη ενδέχεται να μη διαμένουν μόνιμα στον τόπο όπου αυτή δραστηριοποιείται. Η πραγματικότητα, όμως, του 21ου αιώνα έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συμμετέχουν στα κοινά.

Σήμερα ακόμα και η έμμισθη εργασία γίνεται εξ αποστάσεως πόσο μάλλον η εθελοντική συμμετοχή στα κοινά.

Σήμερα η απόσταση δεν αποτελεί πλέον ανυπέρβλητο εμπόδιο. Με τα μέσα της τεχνολογίας, τις τηλεδιασκέψεις, τις ηλεκτρονικές ενημερώσεις, τη δυνατότητα εξ αποστάσεως συμμετοχής σε συνεδριάσεις και διαδικασίες, τα μέλη μιας κοινότητας μπορούν να παρακολουθούν, να ενημερώνονται, να εκφράζουν άποψη και να ασκούν εποικοδομητικό έλεγχο ανεξάρτητα από το πού βρίσκονται. Η φυσική παρουσία εξακολουθεί να έχει αξία, αλλά δεν είναι πλέον η μοναδική προϋπόθεση για ενεργό συμμετοχή, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για απλά μέλη και όχι μέλη της Διοικούσας Επιτροπής.

Η διεύρυνση της βάσης των μελών ενισχύει επίσης τη διαφάνεια και τη λογοδοσία. Όσο περισσότεροι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να ενημερώνονται, να συμμετέχουν και να παρακολουθούν τη διαχείριση των κοινών υποθέσεων, τόσο ισχυρότερες γίνονται οι εγγυήσεις ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται προς όφελος του συνόλου. Η ύπαρξη ενός ευρύτερου σώματος μελών λειτουργεί ως φυσικός μηχανισμός ισορροπίας και προστασίας του συλλογικού χαρακτήρα της κοινότητας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η διεύρυνση της βάσης δεν είναι απλώς θέμα αριθμών. Είναι ζήτημα δημοκρατίας, διαφάνειας και βιωσιμότητας. Ακόμη και αν κάποια μέλη βρίσκονται μακριά γεωγραφικά, μπορούν να βρίσκονται κοντά στην κοινότητα με τη συμμετοχή, το ενδιαφέρον και τον έλεγχο που καθιστά πλέον εφικτά η σύγχρονη τεχνολογία. Και μόνο γι’ αυτό, η διεύρυνση της βάσης αποτελεί μια επιλογή που άξιζε να γίνει και ευτυχώς όχι απλά έγινε αλλά και απέφερε άμεσα τους καρπούς της. Ένα όραμα που μόλις γεννήθηκε καρποφόρησε!

Κλείνοντας με το σημερινό τεύχος του Νέου Φωτός την περίοδο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές, εύχομαι σε όλους ένα καλό καλοκαίρι και μια επάνοδο με υγεία και αισιοδοξία τον Σεπτέμβρη.   

Καλή ξεκούραση

Χ. Θ. Καβαλής

Πρόεδρος της Ε.Κ.Κ.

Ένα όραμα που μόλις γεννήθηκε καρποφόρησε

Όταν το σχολείο γίνεται γιορτή

Καλή επιτυχία!

Μια Ελληνική βραδιά στο Μασπέρο του Καΐρου

Σε κλίμα ενότητας και συμμετοχής η Γενική Συνέλευση της Ελληνικής Στέγης Ηλιουπόλεως

Εορτασμός του Αγίου Λουκά του Ιατρού στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονα Καΐρου

Ελλάδα και Κύπρος αποχαιρετούν τέσσερις άξιους διπλωμάτες

Όταν η μνήμη ανθίζει. Ένας χρόνος δίχως την Μαρία Νικολαρά

Καλό σου ταξίδι αγαπημένε Βασίλη

Αιωνία σου η μνήμη Μαργαρίτα Μπισάρα

Διαβάστε το ΝΕΟ ΦΩΣ πατώντας πάνω στην εικόνα/σύνδεσμο

Με την ευκαιρία της μνήμης των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού πληροφορούμε τους αγαπητούς συμπαροίκους μας ότι η Ιερά Εκκλησιαστική Πανήγυρις των ως άνω Αγίων θα εορτασθεί στον φερώνυμο Ι. Ναό Αγίων Αναργύρων Σούμπρας ως εξής :

Την Τρίτη 30 Ιουνίου, Αρχιερατικός Μέγας Εσπερινός μετ’ Αρτοκλασίας ώρα 07:00 μ.μ.

Την Τετάρτη 1 Ιουλίου ΄Ορθρος – Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από ώρας 08:30 π.μ. – 11:00 π.μ.

Η Πρεσβεία της Ελλάδας στην Αίγυπτο, σε συνδιοργάνωση με την Αιγυπτιακή Ραδιοτηλεόραση, γιόρτασε την Κυριακή, 21 Ιουνίου, την Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής με μια μοναδική εκδήλωση Eλληνικής μουσικής στο Μασπέρο, το κεντρικό κτήριο της Ραδιοτηλεόρασης στο κέντρο του Καΐρου.

Η 21η Ιουνίου είναι η ημέρα του θερινού ηλιοστασίου, η πιο φωτεινή ημέρα του χρόνου και η πρώτη ημέρα του καλοκαιριού, με τη διάρκεια της ηλιοφάνειας να φτάνει στο μέγιστο σημείο της. Σε αυτή τη λαμπερή ημέρα, πλάι στον ποταμό Νείλο, η Eλληνική μουσική ταξίδεψε και μάγεψε το φιλόμουσο κοινό του Καΐρου, δυναμιτίζοντας την ατμόσφαιρα με τον «Καημό» του ανυπέρβλητου Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και με τους ποιητικούς στίχους του Νίκου Γκάτσου και τη μαγευτική μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

Τη μουσική αυτή σκυτάλη της Eλληνικής μουσικής κράτησαν έξι ταλαντούχοι μουσικοί, οι οποίοι, ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση της Πρεσβείας, μάγεψαν κυριολεκτικά το κοινό. Η Αγγελική Παπανικολάου στο ακορντεόν, ο Παναγιώτης Διαμάντης στο μπουζούκι, ο Φώτης Βαρδόπουλος στο μπουζούκι, η Εύα Ξένου στο τραγούδι, ο Ντίνος Χατζόπουλος στην κιθάρα και ο Άγης Παπαπαναγιώτου στο μπάσο. Μαζί τους, στο δεύτερο μέρος της συναυλίας, συνέπραξε και ο Αιγύπτιος μουσικός Μάριο Σαεΐντ, μεταφέροντας με το ούτι το άρωμα της Ανατολής.

Ο Διευθυντής του Μασπέρο, κ. Άχμεντ Ελ Μεχνεμένι, στον χαιρετισμό του μίλησε για τη σημαντική πολιτιστική διαδρομή του Αιγυπτιακού Ραδιομεγάρου, αναφέροντας παραδείγματα από κομβικές ιστορικές στιγμές που εδραίωσαν τη φήμη του στη συνείδηση ενός ολόκληρου λαού.

Ο Έλληνας Πρέσβης κ. Νικόλαος Παπαγεωργίου ανέβηκε στη συνέχεια στο βήμα και, αφού εξήρε την άψογη συνεργασία στη συνδιοργάνωση της εκδήλωσης, αναφέρθηκε στα πεπραγμένα της Ελληνικής Πρεσβείας στο Κάιρο στον τομέα του πολιτισμού, ενώ στο τέλος ευχαρίστησε τους συνεργάτες του και ιδιαιτέρως τον Υπεύθυνο Πολιτιστικών Θεμάτων της Πρεσβείας, κ. Γιάννη Μελαχροινούδη, για την πολύτιμη αρωγή του.

Συγκινητική ήταν η στιγμή κατά την οποία τιμήθηκε από τους δύο διοργανωτές της εκδήλωσης η τεράστια παρακαταθήκη που άφησε στην καρδιά της Αιγύπτου η φωνή του Αμπντελχαλίμ Χάφες. Ο ανιψιός του, κ. Μοχάμεντ Σαμπάνα, παρέλαβε τιμητική πλακέτα, ενώ προβλήθηκε μικρό αφιέρωμα με τη ζωή και το έργο του μεγάλου αυτού Αιγύπτιου τραγουδιστή, που άφησε εποχή με τη μοναδική του ερμηνεία.

Στην εκδήλωση παρέστησαν η Πρέσβης της Ευρωπαϊκής Ένωσης κα Αντζελίνα Αϊχόρστ, η Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας κα Πόλυ Ιωάννου, οι πρώην υπουργοί Μετανάστευσης κυρίες Σόχα Γκέντι και Ναμπίλα Μάκραμ, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μέμφιδος και Πατριαρχικός Επίτροπος Καΐρου Νικόδημος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νουβίας Σάββας και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ιππώνος Στέφανος, η Αναπληρώτρια Διευθύντρια του ΕΠΚΚ κα Ράνια Μουστάφα Μόσχου και η φιλελληνίδα κα Άντυ Ελ Αράμπι.

Απολαύστε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη μουσική βραδιά

Υπάρχουν βραδιές που μοιάζουν να αντιστέκονται στον χρόνο. Δεν τελειώνουν όταν σβήσουν τα φώτα ούτε χάνονται μαζί με τις τελευταίες φωτογραφίες. Παραμένουν ζωντανές μέσα μας, σαν μικρές φωτεινές ψηφίδες μνήμης, γιατί καταφέρνουν να χωρέσουν σε λίγες ώρες όλα εκείνα που η ζωή απλώνει συνήθως σε χρόνια: τη χαρά της ολοκλήρωσης, τη συγκίνηση της αναχώρησης, την ελπίδα μιας νέας αρχής.

Μια τέτοια βραδιά πρόσφερε η καλοκαιρινή γιορτή της Αμπετείου Ελληνικής Σχολής, το απόγευμα του Σαββάτου 20 Ιουνίου, στην ιστορική της έδρα στο Ντεμερτάς του Καΐρου. Η «παλιά Αμπέτειος», όπως εξακολουθούν να την αποκαλούν με αγάπη οι Αιγυπτιώτες, άνοιξε για ακόμη μία φορά την αγκαλιά της και υποδέχθηκε μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς και φίλους του σχολείου, σε έναν χώρο όπου κάθε γωνιά μοιάζει να φυλάσσει και μια ανάμνηση.

Στο επίκεντρο της βραδιάς βρέθηκαν τα παιδιά της Γ΄ Λυκείου. Παιδιά που μέχρι χθες έτρεχαν στην αυλή του Σπετσεροπούλειου με τη σιγουριά της καθημερινότητας και που σήμερα στέκονται στο κατώφλι των μεγάλων αποφάσεων. Με τα πρόσωπά τους φωτισμένα από χαμόγελα και προσδοκίες, έδωσαν το δικό τους χρώμα σε μια τελετή που είχε τη ζεστασιά της οικογένειας και τη σημασία ενός σταθμού ζωής.

Ο αποχωρισμός, άλλωστε, έχει πάντοτε δύο πρόσωπα. Από τη μία, η γλυκιά νοσταλγία για όσα μοιράστηκαν μαθητές και δάσκαλοι: τις φιλίες, τις δυσκολίες, τις επιτυχίες, τα γέλια που γέμιζαν τις τάξεις. Από την άλλη, η χαρά για τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά τους, γεμάτος δυνατότητες, προκλήσεις και νέες κατακτήσεις. Είναι εκείνη η σπάνια στιγμή όπου η καρδιά κοιτάζει ταυτόχρονα πίσω και μπροστά.

Καθώς η γιορτή προχωρούσε, τα χαμόγελα των παιδιών συναντούσαν τα συγκινημένα βλέμματα των γονιών. Σε κάθε χειροκρότημα, σε κάθε αγκαλιά, σε κάθε αναμνηστική φωτογραφία κρυβόταν η αίσθηση ότι κάτι πολύτιμο ολοκληρώνεται. Όχι για να χαθεί, αλλά για να μεταμορφωθεί σε ανάμνηση και δύναμη για το μέλλον.

Για τα παιδιά της Γ΄ Λυκείου, η βραδιά αυτή θα μείνει ίσως ως μια όμορφη ανάμνηση. Για όσους όμως βρέθηκαν εκεί, ήταν κάτι περισσότερο: μια υπενθύμιση ότι οι πιο σημαντικές αναχωρήσεις δεν σηματοδοτούν ένα τέλος, αλλά την αρχή ενός καινούργιου ταξιδιού. Και ότι υπάρχουν σχολεία που, ακόμη κι όταν τα αφήνεις πίσω σου, συνεχίζουν να κατοικούν μέσα σου για πάντα.

Η τελετή  ξεκίνησε με τους χαιρετισμούς των επισήμων με τον Αναπληρωτή Διευθυντή της Σχολής κ. Βασίλειο Μπακούρο να δίνει τον λόγο στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μέμφιδος και Πατριαρχικό Επίτροπο Καΐρου Νικόδημο, ο οποίος εκπροσώπησε και τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθώ Συμεών. Ο Σεβασμιώτατος συνεχάρη από καρδιάς τους μαθητές της 3^ης Λυκείου τους οποίους προέτρεψε να μην πτοηθούν από καμία δυσκολία της ζωής και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Ευχήθηκε επίσης καλή πρόοδο και στους μαθητές του Γυμνασίου ενώ τέλος συνεχάρη τους εκπαιδευτικούς για το έργο τους και το Ίδρυμα Αμπέτ για την αρωγή του στο εκπαιδευτικό έργο.  

Ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Αίγυπτο κ. Νικόλαος Παπαγεωργίου στον δικό του χαιρετισμό μίλησε με θερμά λόγια για τον σχολικό χώρο της “παλιάς Αμπετείου» που φιλοξενεί για δεύτερη χρονιά την τελετή λήξης της σχολικής χρονιάς, ενώ απευθυνόμενος  στους απόφοιτους ανέφερε ότι: «Χάρη στους δασκάλους τους έμαθαν τα Ελληνικά γράμματα. Θέλω να πιστεύω ότι μέσα στην καρδιά τους θα έχει ιδιαίτερη θέση η Ελληνομάθεια και θα είναι αποσκευή πολύτιμη για όλη τους την ζωή”.  

Η Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αίγυπτο κα Πόλυ Ιωάννου πήρε στην συνέχεια τον λόγο για τον δικό της χαιρετισμό. Απευθυνόμενη στους τελειόφοιτους της Αμπετείου τους ευχήθηκε συγχαρητήρια και τους διαβεβαίωσε ότι θα είναι πάντα στο πλευρό τους.

Ο Αναπληρωτής Συντονιστής Εκπαίδευσης κ. Γεώργιος Κοκορέλης ανέφερε ότι η χαρά και συγκίνησή του είναι διπλή γιατί πολλά παιδιά τα είχε και ως μαθητές ενώ ευχήθηκε στους αποφοίτους η νέα τους πορεία να είναι γεμάτη από αγώνες, μελέτη, χαρά και ευτυχία.

Την εκδήλωση έκλεισε ο Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Αμπετ κ. Γιώργος Καλλίδης ο οποίος, στρέφοντας το βλέμμα του προς τους αποφοίτους, ανέφερε: «Σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για την επιμονή, την σταθερή σας παρουσία, το μεράκι και την ψυχή που καταθέσατε καθημερινά».

Ακολούθησε η απονομή των απολυτηρίων και φυσικά το αναμενόμενο πανδαιμόνιο με τους τελειόφοιτους να πετάνε τα καπέλα της αποφοίτησης στον αέρα, να φωτογραφίζονται και να αγκαλιάζονται με τους συγγενείς και τους φίλους τους που βρίσκονταν στο πλευρό τους αυτήν την σημαντική ημέρα.

Στην σχολική γιορτή πέραν από τους αναφερθέντες παρέστησαν οι  Κοινοτικοί Επίτροποι της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου κ.κ. Στέλιος Χαλκιάς, Λεωνίδας Φοντριέ και Ανδρέας Γιόσρι, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ιππώνος Στέφανος,  η Γενική Γραμματέας του Ιδρύματος Αμπέτ κα Ελένη Μαγγανά, ο Ταμίας του Ιδρύματος Αμπέτ κ. Αντώνης Διαμαντίδης, ο Πρόεδρος του ΕΝΟΚ και Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων της Αμπετείου κ. Γιώργος Ρεκτσίνης, η Αναπληρώτρια Διευθύντρια του ΕΠΚΚ κα Ράνια Μουστάφα Μόσχου. Συγκινητική τέλος ήταν και η παρουσία της εκπαιδευτικού της Αμπετείου καςΓιώτας Τσώκου που εκπλήρωσε μια υπόσχεσή της προς τους παλιούς μαθητές της και επέστρεψε στο Κάιρο για να τους καμαρώσει κατά την αποφοίτησή τους.