Βρέθηκα για ένα ακόμα καλοκαίρι στην Βωβούσα, το μαγευτικό αυτό χωριουδάκι του Ζαγορίου που σκαρφαλωμένο με πείσμα στα 1000 μέτρα εναρμονίζεται απόλυτα με  το αιωνόβιο αλπικό δάσος της Πίνδου που το αγκαλιάζει, και με τον ποταμό Αώο που ρέοντας με ορμή τα κρυστάλλινά νερά του χωρίζει την ζωή του σε δύο πανέμορφους μαχαλάδες. Το γιοφύρι απέναντι από την πλατεία, σήμα κατατεθέν της Βωβούσας από το 1784. Πέτρινο, μονότοξο και περήφανο, ανταμώνει τις δύο όχθες του ποταμού. Μόλις έφτασα, τακτοποιήθηκα στους φίλους που με φιλοξενούσαν και ξεκίνησα την πρώτη μου περιπλάνηση.

Αφέθηκα στο πέτρινο καλντερίμι και ανηφόρησα προς την κορυφή του χωριού. Κάθε στροφή και μια γελαστή καλημέρα, ένα καλωσόρισμα και κάποια ευπρόσδεκτα κεράσματα  από τους φιλόξενους κατοίκους που συναντούσα και με θυμόντουσαν.                                    Στο τέρμα της ανηφοριάς η πετρόκτιστη εκκλησία του Αϊ Γιώργη με τον απλωτό της περίβολο και τον αιωνόβιο πλάτανο στο κέντρο. Μπαίνοντας στην εκκλησία αντίκρυσα στο πρώτο μου βήμα την εικόνα του Αγίου. Άναψα ένα κερί  και η θέρμη της φλόγας του, λευτέρωσε μονομιάς την σκέψη από τον χώρο και τον χρόνο ενώνοντάς την καρδιά μου με τον δικό μας Αϊ Γιώργη στον τόπο του μαρτυρίου του  στο Παλιό Κάιρο της Αιγύπτου.

Καθώς βγήκα στην αυλή αντίκρυσα την υπέροχη θέα πού έκοβε την ανάσα. Οι βουνοκορφές, τα παρθένα δάση, το χωριό και το ποτάμι. Ο άνθρωπος και η φύση σε απόλυτη αρμονία και συνύπαρξη σκέφτηκα.                     Δίπλα στην εκκλησία ήταν το Δημοτικό σχολείο της Βωβούσας. Χωρίς μικρούς μαθητές πλέον, έστεκε σαν αψευδής μάρτυρας μια άλλης εποχής που τα παιδικά τα γέλια και τα τρεχαλητά στην αυλή μονοπωλούσαν την αυγή της κάθε μέρας.

Ήρθα στην Βωβούσα για το μοναδικό στην Ελλάδα διεθνές Φεστιβάλ τέχνης και πολιτισμού με κύριο θεματικό άξονα καλλιτεχνικής  έμπνευσης και δημιουργίας το βουνό, το ποτάμι, τα παρθένα δάση και το βίωμα της φύσης και της αλληλεπίδρασης όλων των έμβιων όντων που την κατοικούν.

Πρωτότυπα έργα τέχνης που οι δημιουργοί τους τα εμπνεύστηκαν ζώντας στην Βωβούσα ως φιλοξενούμενοι καλλιτέχνες από το Φεστιβάλ, εργαστήρια χαρακτικής, ενδιαφέρουσες ομιλίες με θέματα που αφυπνίζουν, χορευτικές και θεατρικές  παραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές, γυμναστική, εκπαιδευτικές αλλά και ψυχαγωγικές εξορμήσεις στο δάσος για μικρούς και μεγάλους, σεμινάρια κινηματογράφου και παραγωγές ντοκιμαντέρ, μουσικές συναυλίες και πολλά άλλα.

Ένα ταξίδι που ξεκίνησε με χαρά και πίστη πριν από οκτώ χρόνια και καλά κρατεί μέχρι τις μέρες μας με τον καλλιτεχνικό Διευθυντή και έναν από τους πρωτεργάτες και εμπνευστές  της ιδέας κ. Καμίλο Νόλα να έχει επιμεληθεί με όλη την ομάδα των συντελεστών ένα γεμάτο και καθημερινό πρόγραμμα για τις 15 ημέρες της διάρκειάς του.

Η αφορμή του παρόντος μικρού αφιερώματος για το Φεστιβάλ και την Βωβούσα πέραν από την γνωριμία της Ελληνικής παροικίας της Αιγύπτου με ένα ιδιαίτερο τόπο της πατρίδας μας γίνεται και για έναν άλλο λόγο που με εντυπωσίασε και με εξέπληξε.

Ένα χαλαρό απόγευμα ενώ καθόμουν στο καφενείο της πλατείας με πλησιάζει μια κυρία και με ρωτά αν μένω και εργάζομαι στην Αίγυπτο γιατί έτσι της είπαν.

«Έμαθα ότι μένεις στο Κάιρο. Ονομάζομαι Ελεάνα Ψιακή και είμαι εγγονή του Μιχάλη Ψιακή που τον φωνάζανε Μάικλ και είχε διατελέσει και Γραμματέας της Ελληνικής Ένωσης Αλεξανδρείας. Ο πατέρας μου ο Δημήτρης Ψιακής επίσης Αιγυπτιώτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια, σπούδασε στο Αβερώφειο, αλλά έφυγε για την Ελλάδα με πόνο καρδιάς στα γενονότα του Νάσερ. Εμείς γεννηθήκαμε και μένουμε στην Αθήνα αλλά οι Αιγυπτιώτικες οικογενειακές μνήμες μας, ήταν πάντα ζωντανές».

Γίναμε μια παρέα και αμέσως παραγγείλαμε κρασί και μεζέδες. Γνώρισα τον σύντροφό της τον  Γιώργο και τον καταπληκτικό Λίον τον γιό της που δεν σταματούσε να τρέχει να παίζει με τα υπόλοιπα παιδιά της μεγάλης «συμμορίας της πλατείας». Είμαι καθηγήτρια  Αγγλικών μου είπε και για να κρατώ την μνήμη ενεργή και συνδεδεμένη με τις ρίζες μου, έχω εδώ και πολλά χρόνια δημιουργήσει  μια σελίδα στο Facebook που ονομάζεται «Alexandria Greeks».

Μοιράζω και μοιράζομαι ιστορίες, εικόνες, νέα ,αλλά και αναμνήσεις από την ζωή σε αυτή την μεγάλη και ωραία πόλη. Οι Αιγυπτιώτικες  ιστορίες έδιναν και έπαιρναν και τα καραφάκια με το κρασί πολλαπλασιάζονταν με χαλαρή διάθεση πάνω στο τραπέζι. Την ενθουσιώδη μας συζήτηση διέκοψε με συστολή, μια κυρία με ευγενικό παρουσιαστικό η οποία απευθυνόμενη στην κα Ψιακή της είπε ότι άκουγε την κουβέντα μας από το διπλανό τραπέζι και πήρε το θάρρος να παρέμβει γιατί και η ίδια έχει σχέση με τον Αιγυπτιώτη Ελληνισμό του Καΐρου όμως.

«Ονομάζομαι Χριστίνα Τσενέ και είμαι η μητέρα του Δαναού Κορνήλιου Μπίσκου, εγγόνου του Καϊρινού Μιχάλη Μπίσκου και περιμένουμε σε λίγες μέρες στην Βωβούσα και τον σύζυγό μου Γιώργο. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε την φοβερή αυτή σύμπτωση και τη συνάντηση τόσων ανθρώπων με Αιγυπτιώτικη κληρονομιά μνήμης σε ένα χωριό στα βάθη της Πίνδου.

Μια ακόμα καρέκλα προστέθηκε στην παρέα, περισσότερο κρασί και μεζέδες έφταναν από την κουζίνα και νέες ιστορίες από την Κύπρο αυτή την φορά «έπεσαν στο τραπέζι» μαζί με τις επιστημονικές μετρήσεις και  παρατηρήσεις των αιωρούμενων σωματιδίων που είναι το έργο ζωής του καθηγητή κ. Γιώργου Μπίσκου στο Ινστιντούτο της Κύπρου αλλά και στο Πολυτεχνείο Delft στην Ολλανδία. Μιλήσαμε φυσικά και για την εκ βάθρων ανακαίνιση του Αγίου Κωνσταντίνου στο Κάιρο από τον παππού Μιχάλη, τις δυσκολίες, τις προκλήσεις αλλά και τις χαρές αυτού του μεγάλου έργου για την Ελληνική Κοινότητα του Καΐρου και φυσικά τα θυρανοίξια του 2019. Μιλήσαμε για τον Σύλλογο Ελλήνων του Καΐρου, που είναι Πρόεδρος ο κ. Μιχάλης Μπίσκος, για τις αναμνήσεις, αλλά και τις δράσεις των Αιγυπτιωτών στην Ελλάδα. Και φυσικά για τις εμπειρίες όλων μας στο Φεστιβάλ της Βωβούσας που ήταν και η αιτία αυτής της χαρούμενης συνάντησης.

Η βραδιά έφτανε στο τέλος της αλλά ο Δαναός Κορνήλιος και ο Λίον δεν μας έκαναν την χάρη να αφήσουν το παιχνίδι. Ανταλλάξαμε ένα χαρούμενο «εις το επανιδείν» και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την επόμενη ημέρα. Να φωτογραφηθούμε αναμνηστικά και να τα ξαναπούμε … αυτά και άλλα πολλά.

Δείτε εικόνες από το Φεστιβάλ τέχνης της Βωβούσας (φωτ. Βασίλης Α. Πουλαρίκας- Γιωργος Δέτσης)

Μάθετε περισσότερα για το Φεστιβάλ Βωβούσας στο vovousafestival.gr

Γράφει ο Μιχάλης Μπίσκος, Πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Καΐρου

Η παρουσία, η συμβολή και η προσφορά του Αιγυπτώτου Ελληνισμού κατά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο, σίγουρα αποτελεί μία σελίδα αίγλης, υπερηφάνειας καιδόξης για την ιστορία μας.

Η ανασύνταξης του Ελληνικού κράτους στο εξωτερικό δεν θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί, χωρίς την αρωγή του Ελληνισμού της Αιγύπτου. Η επιτυχία της επιστράτευσης στην Αίγυπτο, η επιτυχία όλων των ειδών των εράνων που έγιναν από πολλά σωματεία, ο θερμός πατριωτικός ενθουσιασμός των Ελλήνων της Αιγύπτου, ήταν στοιχειά ανεπανάληπτα και συγκινητικά της μερίδας αυτής του Ελληνισμού.

Στην πολεμική κινητοποίηση, δυναμική παρουσία των Αιγυπτιωτών έχουμε στην 1η και 2η Ελληνική Ταξιαρχία, στον Ιερό Λόχο, στην Βάση καταδρομών, στην Λιβύη – Κυρηναϊκή, στην Ταξιαρχία του Ρίμινι, στο Πολεμικό Ναυτικό της Μεσογείου, και στην Πολεμική Αεροπορία.

Η Ελληνική Κοινότητα Καΐρου διέθεσε τις αίθουσες της Ξενακείου Σχολής, για την στέγαση των στρατολογικών γραφείων, των Ελληνικών δυνάμεων, του Ελληνικού φρουραρχείου, των οργανώσεων του Δέματος του Στρατιώτη, της Περίθαλψης των Οικογενειών Επιστράτων, της Φανέλας του Στρατιώτη, αργότερα στεγάστηκαν στην ίδια σχολή πολλά Ελληνικά Υπουργεία. Στο Ελληνικό Νοσοκομείο Καΐρου και στο Κοτσίκειο Νοσοκομείο Αλεξανδρείας κατά την περίοδο 1941-1944, νοσηλευτήκαν 13.162 οπλίτες και αξιωματικοί των Ελληνικών Στρατιωτικών Μονάδων Μέσης Ανατολής με 230.000 συνολικά ημέρες νοσηλείας

Οι οργανώσεις και τα σώματα που συστήθηκαν ήταν, το σώμα Ελληνίδωνεθελοντριών Νοσοκόμων Αιγύπτου όπου ενεγράφησαν παραπάνω από 150 αδελφές νοσοκόμες, το Ελληνικό Τάγμα Πεζικού στην Αλεξάνδρεια όπου κατετάγησαν συνολικά 900 άνδρες, από τους οποίους οι 400 ήσαν εθελοντές και το Αρχηγείο Φάλαγγας Ελλήνων Αιγύπτου για την επιστράτευση των ομογενών που έμεναν μόνιμα στην χώρα αυτή.

Τέλος από τους συνολικά 7.063 Αιγυπτιώτες που υπηρέτησαν στον Ελληνικό Στρατό είχαν καταταγεί, 4.032 στον Στρατό Ξηράς, 1.614 στο Πολεμικό Ναυτικό και 1.417 στην Πολεμική Αεροπορία. Η μάχη του Ελ Αλαμέιν υπήρξε η πρώτη αποφασιστική νίκη των Συμμάχων και σημείωσε την αρχή της απομάκρυνσης των δυνάμεων του Άξονα από τη Βόρεια Αφρική. Οι απώλειες του Άξονα στο Ελ Αλαμέιν ήταν συνολικά 20.000 νεκροί και 30.000 τραυματίες. Σχεδόν όλα τα άρματα και το πυροβολικό είχαν καταστραφεί ενώ οι Συμμαχικές δυνάμεις είχαν 13.500 απώλειες και έχασαν τα μισά άρματα τους.

Ο 2ος Παγκόσμιος όταν τελείωσε το 1945, εκτός από την φρίκη τον πόνο και τον φόβο που έσπειρε, άφησε πίσω του 40.000.000 νεκρούς από όλες τις χώρες που είχαν εμπλακεί. Μεταξύ αυτών και η Ελλάδα θρήνησε 500.000 νεκρούς, το δε τίμημα των Αιγυπτιωτών Ελλήνων ήταν 145 νεκροί συντοπίτες μας. Εβδομήντα έξι χρόνια συμπληρώνονται από τον φρικτό εκείνο πόλεμο και η ανθρωπότητα σήμερα, περισσότερο από ποτέ, συνεχίζει να εφαρμόζει πιστά το γνωμικό που λέει: «Αν θέλεις ειρήνη, να ετοιμάζεσαι για πόλεμο».

Μέσα από αυτές τις λίγες γραμμές εμείς οι Αιγυπτιώτες όπως κάθε χρόνο μέσα στον Οκτώβριο, γεμάτοι συγκίνηση, σεβασμό, υπερηφάνεια αλλά προπαντός με περισσή ευγνωμοσύνη, αποδίδουμε φόρο τιμής στους 145 αδελφούς μας που έπεσαν μαχόμενοι στον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Σκύβουμε ευλαβικά το κεφάλι, στην μνήμη αυτών των νεκρών παλικαριών μας, που θυσίασαν την ζωή τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι και με το κεφάλι ψηλά.

Αιωνία τους η μνήμη

Η μάχη του Ελ Αλαμέιν αποτέλεσε την πρώτη σημαντική νίκη των Συμμάχων και υπήρξε η αρχή του τέλους των Γερμανοϊταλικών δυνάμεων στην Β. Αφρική, (από την Αίγυπτο μέχρι την Τυνησία).  Ο Τσώρτσιλ έγραψε τότε «Πριν από το Ελ Αλαμέιν ποτέ δεν είχαμε  μια νίκη. Μετά το Ελ Αλαμέιν ποτέ δεν είχαμε μια ήττα». 

Οι απώλειες της Γερμανικής Στρατιάς του Ρόμμελ ήταν 10.000 νεκροί, 15.000 τραυματίες και 30.000 αιχμάλωτοι (22.000 Ιταλοί και 8.000 Γερμανοί). Μεταξύ των αιχμαλώτων και 9 Στρατηγοί στους οποίους συμπεριλαμβάνεται ο Διοικητής του Άφρικα Κορπ Στρατηγός Φον Τόμας.

Γράφει ο Μιχάλης Μπίσκος – Πρόεδρος του ΣΕΚ

Επίσης τα 2/3 των δυνάμεων του Άξονα καταστράφηκαν. Κυριεύθηκαν 450 άρματα και 1.000 πυροβόλα.   Καταστράφηκαν επί πλέον 500 άρματα και 100 πυροβόλα.  Μεγάλες  ποσότητες πυρομαχικών, τροφίμων, υλικού γέφυρο-κατασκευών και κάθε άλλο είδους υλικού, περιήλθαν στις συμμαχικές δυνάμεις.

Οι απώλειες των συμμάχων έφθασαν στους 3.500 νεκρούς και 10.000 τραυματίες. Οι απώλειες  της 1ης Ελληνικής Ταξιαρχίας ανήλθαν σε 6 αξιωματικούς και 83 οπλίτες νεκρούς και 26 αξιωματικούς και 202 οπλίτες τραυματίες.

Η  μάχη  στο Ελ Αλαμέιν, έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς τους Έλληνες, γιατί σε  αυτή  συνέβαλε επάξια η 1η Ελληνική Ταξιαρχία.

*Η φωτογραφία είναι απο το Πολεμικό Μουσείο και απεικονίζει την αναγνώριση πεδίου μάχης στο Ελ Αλαμέϊν από αξιωματικούς του Πυροβολικού.

Διαβάστε επίσης:

Ο αγώνας των Ελλήνων στο Ελ Αλαμέιν – Σπάνιες φωτογραφίες από το αρχείο του Πολεμικού Μουσείου

Η πολιτιστική κληρονομιά των Αιγυπτιωτών βρέθηκε στο επίκεντρο της συνέντευξης που παραχώρησε ο πολιτικός μηχανικός κ. Μιχάλης Μπίσκος στο «Νέο Φως». Ο κ. Μπίσκος μιλά για την ανάγκη να προχωρήσει η απογραφή των κτηρίων και των μνημείων που ανήκουν στον Αιγυπτιώτη Ελληνισμό και στη συνέχεια να υλοποιηθεί η αποκατάστασή τους. Επίσης, ο κ. Μπίσκος μιλά και για δύο ακόμη μεγάλα έργα που έχει υλοποιήσει, την αποκατάσταση του Ι.Ν της Ε.Κ.Κ των Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης και του Πατριαρχικού Ναού του Αγ. Νικολάου στο Χαμζάουι.

Σε ποιούς ναούς έχετε συντελέσει την αποκατάσταση τους;  Ποιές οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;

«Εντός του Καΐρου μελέτησα και υλοποίησα αφενός την καθολική αποκατάσταση του Κοινοτικού Ναού Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης στο Μπουλάκο, κυρίως στα έργα επισκευής του εξωτερικού κελύφους του Ναού με το Καμπαναριό καθώς και σε όλες τις επισκευές εσωτερικά του Ναού και αφετέρου μελέτησα και υλοποίησα την αποκατάσταση του Πατριαρχικού Ναού Αγ. Νικολάου στο Χαμζάουϊ, κυρίως στα έργα υποδομής του και θεμελίωσης του καθώς και στις επισκευές στο εξωτερικό κέλυφός του. Παραμένει σε εκκρεμότητα η αποκατάσταση Εσωτερικά του Ναού. Οι κυριότερες δυσκολίες που αντιμετώπισα ήταν οι επισκευές και η προστασία από την υγρασία των θεμελίων των Ναών, τα έργα υποστύλωσης στην ανοδομή εντός και εκτός των Ναών, καθώς και τα έργα

ενίσχυσης και αποκατάστασης των στεγών τους. Προσθέτω εδώ για ενημέρωση, ότι στα έργα αποκατάστασης και πριν ξεκινήσουν τα έργα επισκευών τους, προηγείται οπωσδήποτε ειδική Μελέτη εκτίμησης των ζημιών που υπάρχουν και έπεται αναλυτική πρόταση των

απαιτούμενων επεμβάσεων που πρόκειται να υλοποιηθούν.».

Ποιά είναι η Πολιτιστική κληρονομιά των Αιγυπτιωτών και πως μπορεί αυτή να διασωθεί;

«Η ακίνητη πολιτιστική μας κληρονομιά είναι πρωτίστως πολύ μεγάλη αλλά συγχρόνως και μοναδική με πολλά τα σημεία αναφοράς της. Μοναστήρια, Ναοί, Σχολεία, Ιδρύματα, Νοσοκομεία, Λέσχες, Σωματεία, Επαύλεις και άλλα πολλά συγκροτούν και κοσμούν ακόμη και σήμερα, τις διάφορες πόλεις της Αιγύπτου.  Όμως η διάσωσης και συντήρησης αυτής της βαριάς κληρονομιάς, διαπιστώνεται ότι γίνεται επιλεκτικά και μόνον για ορισμένα ακίνητα και αυτό εφόσον προκύψουν ή ωριμάσουν κάποιες συνθήκες, χωρίς να υπάρχει ένα ευρύτερο καθοδηγητικό πρόγραμμα διάσωσης. Εάν πράγματι επιθυμούμε να διασωθεί επί της ουσίας η κληρονομιά μας αυτή, θα πρέπει καταρχάς να ξεκινήσουμε από την απογραφή της, καταγράφοντας σε όλη την επικράτεια της Αιγύπτου όλα τα ακίνητα που ακόμη σώζονται και συγκροτούν αυτή την κληρονομιά.  Εξυπακούεται ότι αυτή η απογραφή θα πρέπει να γίνει από εξειδικευμένους φορείς που γνωρίζουν το αντικείμενο της διάσωσης.  Μετά την απογραφή θα πρέπει να ακολουθήσει η ιεράρχηση των αποκαταστάσεων σύμφωνα πάντοτε με τις ανάγκες διάσωσης που θα προκύψουν. Με άλλα λόγια θα πρέπει να συνταχτεί ένα  μίνι κτηματολόγιο της Αιγυπτιώτικης Κληρονομιάς μας, στο οποίο όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς οφείλουν να συνεργαστούν για να έχομε ένα θετικό αποτέλεσμα αυτής της δύσκολης προσπάθειας, στην περίπτωση που πρόκειται να υλοποιηθεί. Η προτεινόμενη παραπάνω απογραφή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ασφαλώς και δεν πρόκειται για μία απλή διαδικασία και η δυσκολία της οφείλεται στον συντονισμό και την συνεργασία που πρέπει να εξασφαλιστεί με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς στους οποίους ανήκουν τα ακίνητα αυτά. Σε κάθε περίπτωση αν πράγματι εμείς οι σημερινοί Αιγυπτιώτες πιστεύουμε ότι είναι ανάγκη να διασωθεί έστω με ότι απόμεινε από αυτή την κληρονομιά, τότε η απογραφή σίγουρα είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε, διαφορετικά τα περισσότερα ακίνητα που συγκροτούν αυτή την κληρονομιά μας, δυστυχώς είναι καταδικασμένα να χαθούν».

Ποια είναι η γνώμη σας για τις προηγούμενες αποκαταστάσεις που έχουν πραγματοποιηθεί και τι προτείνετε για αυτές;

«Παρά το γεγονός ότι δεν επιθυμώ να κρίνω τις εργασίες συναδέλφων που ασχολήθηκαν στις προηγούμενες αποκαταστάσεις, όμως εκ του αποτελέσματος διαπιστώνεται ότι το γενικότερο  επίπεδο τους δεν ήταν το αναμενόμενο, είχαν οι περισσότερες από αυτές έναν ευκαιριακό χαρακτήρα και εμπεριείχαν πολλές αστοχίες τόσο στον σχεδιασμό τους όσο και στην ποιότητά τους. Τέλος εκτός από την υψηλή ποιότητα αποκατάστασης που είναι σε αυτές τις περιπτώσεις και το κυρίως ζητούμενο, αφού δε ολοκληρωθούν οι εργασίες αποκατάστασης, τότε απαιτείται από τον κάθε φορέα που ανήκει το ακίνητο, να δρομολογήσει και ένα ανάλογο ετήσιο πρόγραμμα συντήρησης των εργασιών που έχουν αποκατασταθεί».

Ποιό είναι το επόμενο βήμα των Αιγυπτιωτών στην μετά κορονοϊό εποχή;

«Όπως σε όλη την ανθρωπότητα, η μετά κορονϊιό εποχή προβλέπεται και για εμάς τους εναπομείναντες Αιγυπτιώτες  ότι σίγουρα θα υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις κυρίως οικονομικές,  για αυτό τον λόγο απαιτείται από όλους μας να υπάρξει  σύνεση, ομόνοια και αλληλεγγύη μεταξύ μας, για να μπορέσουμε έτσι να αντεπεξέλθουμε τα δύσκολα που έρχονται μπροστά μας».

Ίσως να μας φαίνεται παράδοξο αλλά για πρώτη φορά στην Ελλάδα ύστερα από μία δεκαετία λιτότητας άρχισαν να φαίνονται στον ορίζοντα κάποια ελπιδοφόρα σημάδια ανάκαμψης.

Γράφει ο Μιχάλης Μπίσκος Πρόεδρος του ΣΕΚ

Η Κομισιόν μετά από εβδομάδες διαβουλεύσεων κατέθεσε επιτέλους το πρόγραμμα ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής οικονομίας μεγέθους 750 δις € που θα έχει περισσότερο την μορφή των επιχορηγήσεων παρά αυτή των δανείων.  Για τη χώρα μας η ενίσχυση που προτείνεται να της παρασχεθεί ορίζεται αρχικά ως επιχορήγηση με 22,6 δις € και ως δάνεια με 9,4 δις €, μία πολύ γενναία βοήθεια για την ανάκαμψη της οικονομίας μας και όλα αυτά αφού ολοκληρωθεί η σχετική διαπραγμάτευση μεταξύ των ηγεσιών.

Επειδή όμως η συνήθης πρακτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν πρόκειται να κάνει κάτι, το υπολογίζει πολύ, κάνει ένα μέρος και στο τέλος τα κάνει πολύ αργά, για αυτό και εμείς περιμένοντας το ελικόπτερο που θα μας ραντίσει με λεφτά όταν και όποτε θα έλθει κι από εδώ, ας φροντίσουμε εκείνη την στιγμή να κρατάμε και μικρό καλάθι.

Όμως ότι και να λέμε «μικρό ή μεγάλο» καλάθι ενίσχυσης από την Ε.Ε. η οποία θα μπορέσει να σταθεροποιήσει την κλονισμένη οικονομία μας και θα αναπληρώσει τα όποια απολεσθέντα από την πανδημία, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα νέο σχέδιο Marshal που θα έχει την σφραγίδα της Ε.Ε. Δεν χωράει λοιπόν καμία αμφιβολία ότι στην χώρα μας προσφέρεται μία ευκαιρία με πολλές προκλήσεις και επιλογές που χρειάζεται αυτή την φορά να γίνουν σωστές.

Έτσι το ζητούμενο από εδώ και πέρα δεν θα είναι το κυρίαρχο το που θα βρούμε τα λεφτά, αλλά το πως και που θα διατεθούν. Η Ε.Ε. συστήνει επενδύσεις που αφορούν την πράσινη ανάπτυξη, την υγεία, την ψηφιοποίηση και την αγροτική πολιτική. Από την άλλη μεριά πρέπει να ομολογήσουμε ότι το κράτος το τελευταίο διάστημα έχει επιδείξει σοβαρά αντανακλαστικά και δείχνει έτοιμο να αντιμετωπίσει μεγάλες προκλήσεις. 

Η Κυβέρνηση μπροστά σε αυτή την πρόκληση επιβάλλεται να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της Χώρας με μία δραστική παρέμβαση που θα αντιμετωπίζει τις ανάγκες στην νέα οικονομία, γιατί είναι προφανές ότι όλες οι χώρες του πλανήτη θα λειτουργήσουν σε καθεστώς πολεμικής οικονομίας. Θα προχωρήσουν με άλλα λόγια, σε αυξημένες κρατικές δαπάνες τις οποίες θα χρηματοδοτήσουν μέσα από τη δημιουργία χρέους, ενώ παράλληλα θα κατευθύνουν την παραγωγή τους σε ένα διαφορετικό μείγμα προϊόντων και υπηρεσιών με στόχο την ταχύρυθμη επιστροφή τους στην ανάπτυξη.

Παράλληλα, η Κυβέρνηση αν θέλει να επιλύσει προβλήματα και παθογένειες που βασανίζουν την ελληνική κοινωνία πολλές δεκαετίες θα πρέπει οπωσδήποτε να συγκρουσθεί και με συμφέροντα της οικονομικής εξουσίας, γιατί κανένας δεν εκχωρεί αμαχητί προνόμια που θεωρεί πως δικαιωματικά τα κατέχει εδώ και τόσο καιρό. Τώρα είναι η ώρα της εθνικής ανασύνταξης για τη χώρα μας, η οποία απαιτεί αποφασιστικότητα και όχι για ακόμη μια φορά, την αναβολή των κρίσιμων μεγάλων αλλαγών που χρειάζεται ο τόπος.

Όμως για να κάνουμε τις σωστές επιλογές μας, είναι ανάγκη ετούτη την στιγμή να θυμηθούμε ορισμένες άστοχες επιλογές που κάναμε ως χώρα μέσα  στη τελευταία τεσσαρακονταετία και οι οποίες μας οδήγησαν στην κυριολεξία στο περιθώριο της Ε.Ε., όπου πραγματοποιήσαμε Ολυμπιακούς Αγώνες και Δημόσια έργα μέχρι που χρεοκοπήσαμε, υπογράφαμε απανωτά μνημόνια για να μην καταρρεύσουμε και μετατρέψαμε τη χώρα μας σε αποικία χρέους των Ευρωπαίων εταίρων μας, αδιαφορήσαμε συστηματικά παρά την χρεοκοπία μας για την παραγωγική μας ανασυγκρότηση, βάζαμε λουκέτο χωρίς δεύτερη σκέψη στα εργοστάσια μας και στις βιοτεχνίες μας και τα μεταφέραμε εκτός χώρας, εφαρμόζαμε ενίοτε περικοπές σε Δημόσια Παιδεία, Υγεία και  Εθνική Άμυνα σε βαθμό απαξίωσης τους, διώξαμε λόγω κρίσης των μνημονίων 500.000 μορφωμένα Ελληνόπουλα στο εξωτερικό χάνοντας πολύτιμο υλικό που το έχουμε σήμερα ανάγκη, αναβάλαμε επί μονίμου βάσεως την λήψη μέτρων για το δημογραφικό μας και τέλος θεωρούσαμε περιττό όλο αυτό το διάστημα να δημιουργούμε νέες παραγωγικές θέσεις εργασίας ανακυκλώνοντας της φτώχεια μας με κρατικοδίαιτους διορισμούς και επιδόματα. Ας μην επαναλάβουμε τουλάχιστον τα ίδια.

Για την Ελλάδα διαφαίνεται μια ιστορική ευκαιρία. Μια δυνατότητα να ξεπεράσει τον κακό της εαυτό και να αξιοποιήσει την ευκαιρία που της  παρουσιάζεται για να κερδίσει μια σημαντική θέση στην νέα τάξη πραγμάτων που διαμορφώνεται μέσα στην Ε.Ε. Τώρα που το κράτος λόγω της κρίσης επιστρέφει με ηγετικό ρόλο, είναι ευκαιρία ενός ανασχεδιασμού με τρόπο που να εξυπηρετεί το ιδιωτικό και το δημόσιο συμφέρον ισοβαρή δίκαια  και μακροπρόθεσμα, επιπλέον η κρίση έδειξε την ανάγκη ότι μαζί με τις επιχειρήσεις, να στηριχθεί μακροπρόθεσμα ο κόσμος της εργασίας.

Τέλος, αναμφίβολα τα λεφτά που θα εισρεύσουν φαίνεται ότι θα είναι αρκετά και οι προκλήσεις μεγάλες. Η Κυβέρνηση πιστεύουμε ότι έχει αντιληφθεί ότι η πατρίδα μας βρίσκεται για ακόμα μια φορά, σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ας κάνει λοιπόν την σωστή επιλογή. Η ευκαιρία είναι μοναδική, η συγκυρία ευνοϊκή και η αξιοποίηση με τον καλλίτερο τρόπο είναι υποχρεωτική.

Τώρα που τα περιοριστικά μέτρα αρχίζουν σιγά σιγά να αίρονται, όλοι μας μετράμε το τι αφήνει πίσω του η επέλαση αυτού του φονικού ιού. Σε κάθε περίπτωση όμως στο θέμα της δημόσιας υγείας εκείνο που αποτελεί γεγονός  ύψιστης  σημασίας είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς βγήκαμε από αυτή την πανδημία αλώβητοι γεροί και δυνατοί, έχοντας κερδίσει όλοι μαζί προς το παρών την σημαντικότερη μάχη με τις λιγότερες απώλειες εναντίον του φονικού κορονοϊού.

Γράφει ο Μιχάλης Μπίσκος, Πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Καΐρου

Παράλληλα, η οικονομία βιώνει ένα πρωτόγνωρο ξαφνικό σοκ, σημειώνοντας συγχρόνως μία τεράστια πολύ – επίπεδη ζημία το μέγεθος της οποίας κανείς προς το παρών δεν μπορεί να προσδιορίσει. Από αυτή την πανδημία όμως δεν γλίτωσαν ακόμη ούτε και οι μύθοι, πολλοί από τους οποίους σαν χάρτινοι πύργοι κατέρρευσαν ξαφνικά αφήνοντας πίσω τους πολλά ερωτηματικά.

Ανιχνεύοντας λοιπόν τους μύθους που κατέρρευσαν και ξεκινώντας σε διεθνές επίπεδο παρατηρούμε να σημειώνεται σήμερα μία έντονη αμφισβήτηση στην έως τώρα «άτρωτη παγκοσμιοποίηση» η οποία αφενός δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την κρίση της πανδημίας και αφετέρου μερικώς να ενέχεται για την ραγδαία εξάπλωση του κορονοϊού μέσω της μεταφοράς προσώπων και αγαθών στις πέντεηπείρους.

Το αποτέλεσμα είναι η πρώην και πολλά υποσχόμενη παγκοσμιοποίηση να κλονίζεται και να ζητείται εσπευσμένα από εδώ και πέρα η συρρίκνωση της και ο περιορισμός της με την εφαρμογή νέων στρατηγικών. Σήμανε άραγε η ώρα της μερικής αποκαθήλωσης της, αυτό θα το διαπιστώσουμε αργότερα και όταν η πανδημία με το καλό καταλαγιάσει τελείως. Γεγονός όμως είναι ότι ο κορονοϊός εξέθεσε την ανθεκτικότητα και την έλλειψη ετοιμότητας της παγκοσμιοποίησης.

Μαζί με την παγκοσμιοποίηση κατέρρευσε και ο περιβόητος μύθος «των παντοδύναμων αγορών» γιατί όπως είδαμε ήτανε από τις πρώτες που προσέφυγαν στην κρατική στήριξη για να μην καταρρεύσουν οι ίδιες. Οι αγορές ποτέ στο παρελθόν δεν αντιμετώπισαν καμία μείζονα οικονομική κρίση και το μόνο που ήξεραν και ξέρουν να κάνουν είναι να αισχροκερδούν δανείζοντας τα κράτη με υψηλά επιτόκια.

Καταρρέουν επίσης και τα διάφορα δόγματα του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού που πρεσβεύουν για π.χ.  ότι «οι αγορές αυτορυθμίζονται» ή ότι «κάθε παρέμβαση του κράτους είναι χειρότερη από την μη παρέμβαση» που δείχνουν αυτή την κρίσιμη στιγμή πόση αστοχία εμπεριέχουν και ευτυχώς φαίνεται να ενταφιάζονται οριστικά, ξαναγυρίζοντας τους κυβερνώντες εν ώρα κρίσης πίσω στις Κεϋνσινιανές πολιτικές που προτρέπει τα κράτη να χρηματοδοτούν την οικονομία και τις επιχειρήσεις για την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Συνεχίζοντας την διερεύνηση των μύθων σε επίπεδο Ευρώπης διαπιστώνουμε ότι ο Κορονιός κατόρθωσε να διασωληνώσει και τον μύθο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Ευρώπη των Λαών και της Αλληλεγγύης προ πολλού δεν υφίσταται πια, ενώ δυστυχώς διαμορφώθηκε η νέα Ευρωπαϊκή Ένωση του πλούσιου Βορρά και του ταλαιπωρημένου Νότου, όπου προβάλλεται η ανικανότητα, η αυταπάτη και η ματαιότητα αυτού του δυσκίνητου οργανισμού.

Η Κομισιόν είναι τόσο ανήμπορη που εν μέσω πανδημίας δεν παρουσίασε ούτε ένα σχέδιο σωτηρίας σε επίπεδο Ευρωπαϊκών Εθνών, για όσους έχουν νοσήσει, ή για τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων που θα χάσουν την δουλειά τους και θα μείνουν στον δρόμο, και αυτό απλούστατα διότι είναι ανίκανη και δεν μπορεί να βοηθήσει τα 27 Έθνη της Ένωσης, την ώρα που οι Ευρωπαίοι πεθαίνουν σαν τις μύγες.

Ο κορονοϊός μας έδειξε την Ιταλία, την Ισπανία, την Γαλλία και την Γερμανία να παραλύουν μπροστά σε μία κρίση υγείας και η αντίληψη της ενότητας να περιορίζεται στο ελάχιστο, αλλά συγχρόνως και να αλληλο – τραβιούνται για παραγγελίες και φορτία από μάσκες που τους λείπουν. Ειλικρινά διερωτάται ο Ευρωπαίος πολίτης πως είναι δυνατόν να επιζήσει αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση με τέτοιο έλλειμμα δυναμισμού και ιεράρχησης αναγκών.

Τέλος και σε επίπεδο Ελλάδος όπου ευτυχώς τα πήγαμε πολύ καλά με τις λιγότερες απώλειες, οι μύθοι που κατέρρευσαν αφορούν «το αναποτελεσματικό Κράτος» με τον Ιδιωτικό τομέα πάντα να υπερέχει του Δημοσίου διαθέτοντας ένα διάτρητο Εθνικό Σύστημα Υγείας, όμως και εδώ ο μύθος κατέρρευσε γιατί  τελικά το Δημόσιο Νοσοκομείο ήταν αυτό που με το προσωπικό του έδωσε την κρίσιμη μάχη και έφερε την νίκη σε όλους μας.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα το Κράτος σε χρόνο μηδέν οργανώθηκε και λειτούργησε σε συνεργασία με ομάδα  από  ειδικούς για την αντιμετώπιση της πανδημίας, ενώ ο Πολίτης λόγω καραντίνας παρακολουθούσε από τον καναπέ του σπιτιού του και όχι μόνο αυτό, ο πάντοτε απείθαρχος Λαός μας, αυτή την φορά έκανε την υπέρβαση του και ευθυγραμμίστηκε με τα μέτρα της Κυβέρνησης του προβάλλοντας έτσι τον καλλίτερο εαυτό του.

Και ο τελευταίος μύθος ίσως και ο πιο σημαντικός που κατέρρευσε ήταν αυτός «για τις ομαδικές αντιδράσεις που συνήθως δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα», εντούτοις η Κυβέρνηση πήρε πίσω το περιβόητο «voucher», έπειτα από τις αντιδράσεις και τα σχετικά ψηφίσματα στα μέσα δικτύωσης τα οποία λόγο καραντίνας ήταν και τα μοναδικά διαθέσιμα  εκείνη την στιγμή. Στον επίλογο του παρόντος άρθρου περί μύθων προκύπτει ότι ο κορονοϊός τελικά κατόρθωσε σε χρόνο ρεκόρ να ανατρέψει λίγο πολύ περί τους δέκα μύθους στην σειρά, μύθους τους οποίους για να τους κτίσουμε ενδεχομένως να χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες επίπονης φαντασίας και δουλειάς.

Οι πιο αισιόδοξοι αναλυτές προβλέπουν ότι η επόμενη μέρα θα δημιουργήσει ένα κόσμο λιγότερο ανοικτό, λιγότερο ελεύθερο και με λιγότερη ευημερία. Επίσης προβλέπουν ότι η πανδημία θα διευρύνει και θα ενισχύσει το Κράτος Έθνος. Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν θα πρέπει και εμείς με την σειρά μας να ξεκινήσουμε να κτίζουμε τους νέους μύθους μας που θα μας στηρίζουν από εδώ και πέρα, ποιος ξέρει όμως για πόσο!

Συνέντευξη στην Κάτια Τσιμπλάκη

Ο κ. Μπίσκος σε συνέντευξή του στο «Νέο Φως» μιλά για τη σπουδαία θρησκευτική πολιτιστική κληρονομιά των Αιγυπτιωτών, για τους ναούς που σώζονται και για εκείνους που χάθηκαν. Παράλληλα, αναφέρεται στο έργο αποκατάστασης του ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στη συμβολή της Μεγάλης Ευεργέτιδας κ. Αικατερίνης Σοφιανού Μπελεφάντη, της Ε.Κ.Κ και του προέδρου της κ. Χρήστου Καβαλή.

Γιατί οι Έλληνες που ήρθαν στην Αίγυπτο έχτισαν εκκλησίες μοναδικής αισθητικής και μεγέθους χωρίς να φείδονται χρημάτων;

«Εκείνοι που έχτισαν τέτοιους Μεγαλοπρεπείς Ναούς, προφανώς δεν τους δημιούργησαν για να καλύψουν μόνο τις δικές τους ανάγκες, ήθελαν πρωτίστως να προβάλουν τις δύο μεγάλες αξίες που ήταν βαθιά ριζωμένες και τις κουβαλούσαν μέσα τους, την Πίστη τους και την Ελληνικότητα τους.

Δύο αξίες των μεγάλων αυτών Ελλήνων της Αιγύπτου, που δια μέσου της ανέγερσης τέτοιου είδους Ναών, τελικά κατόρθωσαν επάξια να προβάλουν την Ορθοδοξία και την Ελλάδα στην φιλόξενη Χώρα του Νείλου».

Δια μέσου των Ναών ή άλλων ιδρυμάτων, ποιος ήταν ο ρόλος του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου μας, στην Ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο.

«Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πρώτοι Έλληνες που μετανάστευαν στην  Αίγυπτο και προτού ιδρύσουν τις Κοινότητες τους, είχαν σημείο αναφοράς τους τον εκάστοτε θρησκευτικό τους ηγέτη, τόσο για την προστασία τους όσο και για την καθοδήγησή τους. Επίσης αναφέρουμε ότι εκτός από τους Ναούς, τα πρώτα Ελληνικά Σχολεία και Νοσοκομεία που ιδρύθηκαν στην Αίγυπτο ήταν με μέριμνα του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου μας.

Έτσι αναμφισβήτητα προκύπτει ότι το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο μας, ανέκαθεν έπαιζε αλλά έως και σήμερα παίζει σημαντικότατο ρόλο, όσον αφορά την Ελληνική παρουσία και συσπείρωση στην Αίγυπτο».

Πόσες Εκκλησίες έχουμε στην Αίγυπτο;

«Οι Ελληνορθόδοξες Εκκλησίες που οικοδομήθηκαν από Έλληνες στην Αίγυπτο από το 383 έως και το 1937 μ.Χ. αριθμούν συνολικά τις 58 Εκκλησίες, από αυτές :

11  Εκκλησίες δεν υπάρχουν (κατεδαφίσθηκαν, ή κατέρρευσαν από πολέμους, ή διακόπηκαν οι εργασίες ανέγερσης, ή αγνοούνται).

19 Εκκλησίες παραχωρήθηκαν από Ελληνικές Κοινότητες στην Κοπτική και την Ρωσική Εκκλησία .

15 Εκκλησίες παραμένουν και ανήκουν στις εναπομείνασες Ελληνικές Κοινότητες.

11 Εκκλησίες ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής.

2  Εκκλησίες ανήκουν στην Ι. Μονή του Σινά».

Σε τι κατάσταση βρίσκονται σήμερα;

«Για την σημερινή τους κατάσταση και όσον αφορά τους Ναούς του Καΐρου που τυχαίνει να γνωρίζω, η εσωτερική τους κατάσταση θεωρείται αρκετά καλή σε σχέση με το εξωτερικό τους περίβλημα όπου οι περισσότεροι Ναοί πλήττονται από την υπεδάφια υγρασία, με αποτέλεσμα να έχομε αποσαθρώσεις εξωτερικών επιχρισμάτων και καταπονημένες θεμελιώσεις κορεσμένες συνεχώς με υγρασία.

Σημειωτέων ότι στους περισσότερους ναούς του Καΐρου, έχουν πραγματοποιηθεί έργα αποκατάστασης τις τελευταίες δεκαετίες».

Εσείς προσωπικά σε ποιες από αυτές έχετε αναλάβει την αποκατάσταση τους;

«Προς το παρόν πραγματοποιούμε την αποκατάσταση του Ι. Ναού Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης που ανήκει στην Ελληνική Κοινότητα Καΐρου. Πρόκειται για ένα Αρχιτεκτονικό αριστούργημα Έλληνο- Βυζαντινού μνημείου, με εξαίρετα διακοσμητικά στοιχεία εξωτερικά και εσωτερικά του Ι. Ναού και πολύ αξιόλογη εσωτερική διακόσμηση.

Οι εργασίες αποκατάστασης ξεκίνησαν από την θεμελίωση του και κατόπιν επεκτάθηκαν σε ολόκληρο το κτίριο,  προγραμματίζονται δε με την βοήθεια του Θεού  να ολοκληρωθούν στους επόμενους  τέσσερις μήνες».

Ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε στην αποκατάσταση τους;

«Το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στους περισσότερους Ναούς είναι η αναδυόμενη υπεδάφια υγρασία η οποία προέρχεται από τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα. Οι μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες φθορές προέρχονται από αυτήν την αιτία. Λιγότερες φθορές αντιμετωπίζουμε από την κατερχόμενη υγρασία των όμβριων υδάτων και τους σεισμούς όπου ευτυχώς στην Χώρα του Νείλου δεν συμβαίνουν συχνά.Για αυτό τον λόγο οι καταπονημένες και κορεσμένες με υγρασία θεμελιώσεις, αποσυμφορούνται με αποστραγγιστικά δίκτυα ενώ παράλληλά  υγρό μονώνονται με κατάλληλα υλικά.

Τέλος σε πολλές περιπτώσεις, αυτή η συνεχής παρουσία της αναδυόμενης υγρασίας δημιουργεί μόνιμες φθορές, σε πολλά άλλα στοιχεία του εξωτερικού και εσωτερικού περιβλήματος των Ναών».

Για ποιο λόγο ασχολείστε με την αποκατάσταση αυτών των Ναών;

«Καταρχάς έχω την ευλογία αλλά συγχρόνως και την εντολή του Μακαριότατου Σεπτού Πατριάρχη μας κ.κ. Θεοδώρου του Β΄, να ασχοληθώ με τις αποκαταστάσεις των Ναών. Επί πλέον όσον αφορά το έργο αποκατάστασης του Ι. Ναού Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης, εκ μέρους τόσο της Χορηγού κ. Αικατερίνης Σοφιανού όσο και της Ε.Κ.Κ μέσω του Προέδρου της κ. Χρήστου Καβαλή είχα την τιμή να μου εμπιστευθούν την ανάθεση Μελέτης και Κατασκευής του παραπάνω έργου.

Τα συγκεκριμένα έργα που άπτονται της διατήρησης της πολύ πλούσιας πολιτιστικής μας κληρονομιάς, αποτελούν για μένα προσωπικά τίτλο τιμής, γιατί με την σειρά μου αξιώνομαι να συμμετέχω σε μία τόσο αξιόλογη προσπάθεια».

*Η συνέντευξη του κ. Μπίσκου με τίτλο: “Μιχάλης Μπίσκος: Οι εκκλησίες των Ελλήνων στην Αίγυπτο και η πολιτιστική μας κληρονομιά”, δημοσιεύθηκε στο “Νέο Φως”, την εφημερίδα της Ε.Κ.Κ στις 24 Δεκεμβρίου 2018.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου, μαζί με τον επίτιμο Πρόεδρο της Πρόνοιας κύριο Παναγιώτη Σαραγά, ήταν από νωρίς εκεί για να καλωσορίσει τους φίλους του Αιγυπτιώτες και μή, που έδωσαν το δυναμικό τους παρόν για να στηρίξουν για άλλη μια φορά το έργο του Συλλόγου.

Τον χορό τίμησαν με την παρουσία τους πολλοί Αιγυπτιώτες και φίλοι του Συλλόγου που διασκέδασαν μέχρι τις πρωινές ώρες με την ορχήστρα του Παναγιώτη Μουρατίδη στο αρμόνιο και τον Λευτέρη Παπαϊωάννου και την Κωνσταντία Πουτκάρη στο τραγούδι. Το πρόγραμμα περιελάμβανε μεγάλη ποικιλία μουσικής και τραγουδιών και η πίστα δεν έμεινε ούτε μια στιγμή άδεια.

Τέλος τα μεσάνυχτα έγινε η κλήρωση των λαχνών για την ενίσχυση της Πρόνοιας.

Επόμενες εκδηλώσεις  του Σ.Ε.Κ. είναι:

• Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2018 Χριστουγεννιάτικη συγκέντρωση των Καιρινών και
• Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2019 Ο μεγάλος χορός του Συλλόγου και η Κοπή της Βασιλόπιτάς του.

Για το Δ.Σ. του Συλλόγου

Η Γενική Γραμματέας

Μαίρη Ηλιάδη

*Φωτογραφία αρχείου