Γράφει ο Ν Νικηταρίδης

Έτσι, σε ηλικία 20 ετών αποφάσισε να “σπάσει τα δεσμά”, να αφοσιωθεί στη μουσική και παρά την αντίσταση του πατέρα του να εγγραφεί στο Ωδείο, όπου φυσικά τον έβαλαν στους αρχάριους. Με ιδιαίτερο όμως πείσμα και επιμονή άρχιζε να γυμνάζεται στο φλάουτο κατά τις θερινές διακοπές, αποκτώντας όχι μόνο μια τέλεια τεχνική, αλλά εφεύρε νέους τρόπους και πρόσθεσε νέα “κλειδιά” στο μουσικό αυτό όργανο τελειοποιώντας το. Με την επιστροφή στο Ωδείο, οι καθηγητές πραγματικά τα έχασαν, διότι δεν είχαν κάτι άλλο να του μάθουν… Ο ίδιος έλεγε σε μια συνέντευξη του στα 1937 : “Τι έπρεπε να κάνω; Να μείνω να μουχλιάσω στο Ωδείο; Να πάρω δίπλωμα ; Γράψτε το, σας παρακαλώ, τονίστε το, πως δεν έχω δίπλωμα, πως περιφρονώ όλα τα διπλώματα και όλα τα βραβεία του κόσμου. Αυτά κάνουν δασκάλους – συχνά κακούς – κι όχι καλλιτέχνες. Τον καλλιτέχνη τον κάνει η κρίση του, το ένστικτο του, η μελέτη, το περιβάλλον. Ότι έμαθα το χρωστώ στο εαυτό μου και σ΄ ότι άκουσα στη Βιέννη και στη Γερμανία. Καταλαβαίνετε ; Κατείχα μια τέλεια τεχνική, είχα ανακαλύψει μόνος μου χίλιους τρόπους για να επιτύχω αυτή την τεχνική. Έπρεπε όμως να γίνω και μουσικός και καλλιτέχνης. Κι αυτό δεν μαθαίνεται στα Ωδεία”.

Κάπως έτσι, έφυγε από τη Νέα Υόρκη και πήγε στο Παρίσι, όπου στα 1933 εμφανίστηκε σε μικροσυναυλίες και αμέσως τον πρόσεξαν οι κριτικοί. Το 1934 μετά από τη δεύτερη μεγάλη συναυλία του στην Πόλη του Φωτός οι εφημερίδες γράφουν πως το κοινό μαγεύτηκε από την άφθαστη τέχνη του και τον αποθέωσε, ενώ εκείνο που ιδιαιτέρως άρεσε είναι πως χάρις σε δική του εφεύρεση με προσθήκη ειδικών κλειδιών στο φλάουτο του, μπορούσε να ανέβει μερικές νότες παραπάνω, που δεν τις έφταναν οι άλλοι φλαουτίστες. Αλλά οι αναζητήσεις του δεν σταματούν. Φεύγει για τη Γερμανία και στο Μόναχο ακούει μουσική και μελετάει για ένα χρόνο, πάντοτε μόνος του. Το 1935 παρουσιάζεται σ΄ έναν σπουδαίο ιμπρεσάριο, τον Μπάουερ, που αμέσως του διοργανώνει ένα ρεσιτάλ. Για πρώτη φορά ένας φλαουτίστας τολμούσε να κρατήσει ένα ολόκληρο πρόγραμμα και μάλιστα με Μπαχ και άλλα κλασικά έργα. Κι όμως από εκείνο το βράδυ ο Καλλίμαχος παύει πια να είναι ο άγνωστος καλλιτέχνης. Αποθεώνεται, γίνεται μεγάλος και όλο το Μόναχο μιλά για τον “μέγα βιρτουόζο του φλάουτου”, για τον “Παγκανίνι του φλάουτου”, για τον “μέγα Έλληνα”. Ένα δεύτερο ρεσιτάλ αφιερωμένο στον Μπαχ εδραιώνει τη φήμη του. Τα “αγκαζμάν” για συναυλίες, ρεσιτάλ, ραδιόφωνα έρχονται βροχή.

Στο Βερολίνο 22 εφημερίδες γράφουν για τον “Έλληνα φλαουτίστα”. Κι αρχίζει η περιοδεία, το χρήμα και η δόξα. Δεν υπήρχε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και μουσικό κέντρο που να μη ζήτησε να τον ακούσει, δεν υπήρχε μεγάλος μαέστρος που να μην τον ζήτησε για σολίστ. Από την Ιταλία στη Ρωσία, κι από την Ουάσιγκτον στη Λατινική Αμερική. Το 1936 πήρε τον τίτλο του καθηγητή και διορίστηκε στην Ακαδημία “Μοτζαρτίουμ” του Σάλτσμπουργκ, για να διδάσκει τα καλοκαίρια. Και είναι αυτό το ίδρυμα που μονάχα στον σπουδαίο Γερμανό χορευτή Κρόυασμπεργκ και στον Καλλίμαχο επέτρεψε να δημιουργήσουν ¨τάξεις βιρτουόζων¨. Το 1937 όταν εμφανίστηκε στα αθηναϊκά “Ολύμπια” ως σολίστ με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Γερμανού μαέστρου Καρλ Σούριχτ ο ενθουσιασμός του κοινού ήταν πρωτόγνωρος για συμφωνική συναυλία, ¨αναγκάζοντας¨ τον να παίξει 12 έργα εκτός προγράμματος. Μάλιστα ο Δήμος Αθηναίων τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη του.

Όμως ο παρορμητικός χαρακτήρας του ελλόχευε. Έτσι, έχοντας ερασιτεχνικό πάθος για την κρυπτολογία, κατά τη διάρκεια του Β΄π.π. και συγκεκριμένα το 1941 εισέρχεται στον Αμερικανικό Στρατό και στην Κρυπτογραφική Υπηρεσία, αρχίζοντας μια δεύτερη επιτυχημένη καριέρα. Μετά τη βασική εκπαίδευση, τίθεται επικεφαλής του Τμήματος Γλώσσας στο Fort Monmouth διδάσκοντας ιταλικά και κρυπτανάλυση, ενώ παράλληλα αναπτύσσει μια νέα σειρά μαθημάτων κρυπτολογίας με τον φημισμένο κρυπτολόγο William Friedman. Το 1943 μετατίθεται στο Νέο Δελχί ως Αξιωματικός Σημάτων των Μυστικών Υπηρεσιών και μετά το τέλος του πολέμου διορίζεται στην Army Security Agency ως βοηθός του Friedman. Την επόμενη δεκαετία, με τη δημιουργία της National Security Agency τοποθετείτε σε νευραλγική θέση και αναλαμβάνει στο πρόγραμμα ¨CA-400¨ την εκπαίδευση των κορυφαίων κρυπταναλυτών της NSA. To 1955 ίδρυσε την NSA Technical Journal, ενώ ως το 1976 εργάστηκε ως τεχνικός σύμβουλος της Υπηρεσίας. Μέχρι το θάνατο του στις 28/10/1977 είχε συγγράψει πάνω από 40 πονήματα και πάμπολλα άρθρα επί της κρυπτολογίας και μάλιστα το 1975 του απονεμήθηκε το Βραβείο Κρυπτολογικής Λογοτεχνίας από την NSA. Είχε επίσης τιμηθεί με το βραβείο Εξαίρετων Υπηρεσιών του Πολίτη, ενώ ως το τέλος της σταδιοδρομίας του αποτελούσε για την NSA έναν ζωντανό θρύλο με το βιογραφικό να βρίσκεται από το 2003 στην Hall of Fame της.

Πηγές : “Ταχυδρόμος”, Αλεξάνδρεια 17/1/1935, 9/2/1937, 14/2/1937 – erevnw.blogspot (3/9/2014) – wikipedia.org (6/12/2018) – nsa.gov (10/3/2018)

«Ταξιδεύοντας στην Αίγυπτο», είναι ο τίτλος του τέταρτου βιβλίου του νέου συγγραφέα Μαριαντώνη Πολίτη. Ένα μυθιστόρημα που απαντά σε πολλά ερωτήματα για τη σύγχρονη και την αρχαία Αίγυπτο. ‘Ένας αιρετικός τουριστικός οδηγός που δίνει απαντήσεις σε όλα όσα θα επιθυμούσε να μάθει ο ταξιδιώτης για τη σύγχρονη Αίγυπτο.

Το πως βλέπει την Αίγυπτο την παρουσιάζει μέσα από τα μάτια του μικρού παιδιού. Τα κοινωνικά και πιο σημαντικά ζητήματα μέσα από την οπτική της μητέρας.

Η πλοκή του βιβλίου

Μια νεαρή κοπέλα θέλει να φύγει από το χωριό της, για να ζήσει μια νέα ζωή στην πρωτεύουσα με τους έντονους ρυθμούς της. Η μοίρα της κάνει το χατίρι, αλλά της επιφυλάσσει κι έναν αναπάντεχο ρόλο, αυτόν της ανύπαντρης μητέρας.

Μέσω συγκυριών, δίνεται η ευκαιρία ενός ταξιδιού. Ένα μικρό παιδί λατρεύει τη χώρα του Νείλου, την ιστορία της, τον πολιτισμό της, μα και τον εκεί ελληνισμό που υποδεικνύει τους άρρηκτους δεσμούς των δύο αδελφών χωρών.

Για έναν ανεξήγητο λόγο, το αγόρι ερωτεύεται την Αίγυπτο. Η μητέρα έχει ξεχάσει αυτό το συναίσθημα, ούσα αφοσιωμένη μόνο στο παιδί και τη δουλειά της. Βέβαια, ο έρωτας είναι απρόβλεπτος και μπορεί να σε καρφώσει με το βέλος του εκεί που δεν το περιμένεις.

Ρωτήσαμε τον Μαριαντώνη Πολίτη, γιατί αποφάσισε να ξεκινήσει τη συγγραφική του καριέρα σε τόσο νεαρή ηλικία. Η απάντησή του αφοπλιστική.

«Αποφάσισα να γράψω το βιβλίο μου την περίοδο που η Ελλάδα βίωνε την χειρότερη περίοδο με την οικονομική κρίση, όταν έφτασα σε ένα τέλμα και βλέπεις  μια δύσκολη περίοδο», λέει και εξηγεί ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι είναι η ανεργία, οι οποίοι στην πιο παραγωγική τους ηλικία νοιώθουν μη παραγωγικοί. Για να βρουν διέξοδο, κάποιοι  είτε μεταναστεύουν είτε προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό. Η ανάπτυξη θα βελτιώσει την ελληνική κατάσταση και αυτή θα έρθει μέσα από τη δημιουργία. Η δημιουργία θα φέρει την παραγωγή, η παραγωγή θα φέρει την ανάπτυξη και πάει λέγοντας».

Αυτή τη φλόγα της δημιουργίας που είχε αναμμένη ο Μαριαντώνης, τη μετουσίωσε σε βιβλία.

« Έτσι λοιπόν αφού είχα φαντασία σκέφθηκα μέχρι να τελειώσω το πτυχίο μου να προσπαθήσω να γράψω το πρώτο μου βιβλίο», εξηγεί. «Το έδειξα σε μια καθηγήτριά μου στο Πανεπιστήμιο, η οποία διόρθωνε βιβλία και μου έδωσε το έναυσμα να το συνεχίσω και να προχωρήσω στην έκδοσή του.  Το πρώτο μου βιβλίο ήταν το «Τάγμα των Φτερωτών», ένα βιβλίο φαντασίας, το οποίο διαδραματίζεται στις τρεις αγαπημένες μου πόλεις, την Αθήνα, το Κάιρο και το Παρίσι».

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο «Νέο Φως», την εφημερίδα της Ελληνικής Κοινότητας Καϊρου, στις 12 Νοεμβρίου 2018 (φύλλο 686).