Δεν υπάρχει πιο σκληρό συναίσθημα στη ζωή από το παγερό βίωμα του θανάτου ενός δικού μας ανθρώπου. Αν και από την πρώτη μας ανάσα είναι βαθιά ριζωμένο μέσα στην ψυχή μας ότι το τέλος θα έρθει χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση, εμείς οργανώνουμε τη ζωή μας εις μάτην, λες και μας έχουν υποσχεθεί την αιωνιότητα.

«Μια αστραπή είναι η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε» έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης, προτρέποντάς μας για το αυτονόητο.

Και σε αυτή τη φευγαλέα αστραπή της ύπαρξης, ο Βασίλης Παναγιώτη και η Μαργαρίτα Μπισάρα έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Δύο μέλη από την ίδια οικογένεια που έφυγαν με απόσταση μιας κοφτής ανάσας, άφησαν τους οικείους τους ενεούς και αποσβολωμένους να αναζητούν απαντήσεις για όλα αυτά τα οδυνηρά «γιατί» που θα στοιχειώνουν για πάντα την καρδιά τους.

Το «γιατί τώρα» ενός γιου που χάνει τον πατέρα του, ενώ είχε τόσα πολλά να του πει και να του δείξει ακόμα, το «γιατί τώρα» μιας συζύγου που χάνει για πάντα τη συντροφιά και την τρυφερή αγάπη της δικής της ζωής, αλλά και το «γιατί τώρα» μιας γυναίκας που χάνει την πολύτιμη αδελφή της, με την οποία μοιράστηκε τις πρώτες παιδικές της μνήμες στο πατρικό τους σπίτι.

Με ένα βουβό δάκρυ και με έναν κόμπο στο λαιμό μαζευτήκαμε όλη η Παροικία, αλλά και φίλοι και συγγενείς από την Ελλάδα, την Παρασκευή 31 Ιουλίου στην Παναγίτσα της Ηλιούπολης, για να σταθούμε κοντά σε αυτή τη βαθιά πληγωμένη οικογένεια. Να αγκαλιάσουμε τον άφατο πόνο της και να τον μοιραστούμε, όπως κάνουμε πάντα.

Σαράντα ημέρες πικρής μνήμης, με το τελετουργικό της Εκκλησίας μας να απαλύνει τον πόνο και να προσφέρει την παρηγοριά της πίστης μας ότι οι ψυχές των αγαπημένων μας αναπαύονται πλάι στον Θεό.

Αιωνία τους η μνήμη.