Από την Τήνο και τη Θεσσαλονίκη μέχρι το Κάιρο και τον Καναδά…
Στην αίθουσα εκδηλώσεων της Αχιλλοπουλείου Σχολής Καΐρου, η δασκάλα Δήμητρα Πετρίδου και η συγγραφέας – δημοσιογράφος Λώρη Κέζα – δημιουργός της εκπαιδευτικής και πολιτιστικής πρωτοβουλίας «Διαβάζω Δυνατά» – περιτριγυρίζονται από τα παιδιά της ΣΤ’ Δημοτικού. Έχουν ήδη δουλέψει με τη δασκάλα τους, στην τάξη, το βιβλίο της Λώρης «Πέφτει η Νύχτα στο Παλέρμο» και ξεκινούν το δημιουργικό παιχνίδι των ρόλων…
Ο Βιττόριο του βιβλίου είναι ένα παιδί που, με απόφαση των μεγάλων, αναγκάζεται να εγκαταλείψει την όμορφη ζωή του στην Τήνο και να μετακομίσει στη Σικελία. Με βάση τον καμβά της αλλαγής χώρας, τα παιδιά δημιουργούν τη δική τους ιστορία: Αγόρια και κορίτσια αποφασίζουν ότι ο/η ήρωάς τους έχει το ίδιο όνομα – Άλεξ. Είναι 12 χρονών, έχει ύψος 1,55 μέτρο, μπλε μάτια, σγουρά μαύρα μαλλιά και οι γονείς του/της αποφασίζουν ότι χρειάζεται η οικογένεια να μετακομίσει από τη Θεσσαλονίκη στο Κάιρο. Τα πιο οικεία και επιθυμητά στα παιδιά χαρακτηριστικά βρίσκουν ήδη τη θέση τους στη νέα ιστορία.
Είναι τρεις μέρες πριν ο/η Άλεξ φύγει από το οικείο περιβάλλον του/της και χάσει τους φίλους του/της. Και εκείνο το πρωϊνό αποφασίζει να κατέβει από το λεωφορείο τρεις στάσεις πριν από το σχολείο, διότι δεν θέλει να πάει στο σχολείο… Οι λόγοι που δεν θέλει να πάει σχολείο, στην ιστορία των παιδιών είναι πολλοί: Για άλλους στον/στην Άλεξ δεν αρέσει το σχολείο, για άλλους μπλέκεται σε μια αστυνομική περιπέτεια…
Το σίγουρο είναι ότι τρεις μέρες πριν εγκαταλείψει το οικείο περιβάλλον του, το παιδί κατεβαίνει τρεις στάσεις πριν το σχολείο – τον τελικό προορισμό – γιατί δεν θέλει να πάει στο άγνωστο. Και η αγωνία του συναισθήματος για τη μεγάλη αλλαγή είναι ενιαία. Δεν έχει καμία σημασία εάν είσαι αγόρι ή κορίτσι.
Τα παιδιά «μπαίνουν στα παπούτσια» του ήρωα, όπως εξηγεί η Δήμητρα Πετρίδου και εξερευνούν μέσα από τη δική τους φανταστική ιστορία, με τη βοήθεια της Λώρης, τα βαθύτερα συναισθήματα που δημιουργεί μια τόσο μεγάλη αλλαγή. Καλούνται να γράψουν τη δική τους φανταστική ιστορία, όπως θέλουν…
Κι έτσι, γοητευμένα από την ιστορία που φτιάχνουν με τη δική τους φαντασία, προσπαθούν να αποτυπώσουν στο χαρτί τις σκέψεις τους, να εκφρασθούν λεκτικά μέσα από πεζό κείμενο ή ποίημα – ό,τι θέλει το καθένα. Και μέσα από το παιχνίδι της δημιουργικής γραφής αποπειρώνται να αποτυπώσουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους. Ένας ωραίος τρόπος, ώστε να ενδιαφερθούν με μεγαλύτερη ζέση για την ελληνική γλώσσα…
Η πιο συγκινητική στιγμή της δράσης είναι όταν οι μαθητές καλούνται να διαβάσουν δυνατά τις πρωτόλειες δημιουργίες τους. Ντρέπονται στην αρχή. Αλήθεια, πόσες φορές κλήθηκαν να διατυπώσουν την δική τους πρωτότυπη σκέψη, να διερευνήσουν δημιουργικά στο χαρτί τα συναισθήματά τους;
Η ενθάρρυνση από τη δασκάλα τους και τη Λώρη, η θετική υποδοχή του δημιουργήματός τους, τους δίνει το έναυσμα «για την έναρξη μιας νέας συγγραφικής περιπέτειας», όπως λέει η Δήμητρα Πετρίδου.
Στο δεύτερο μέρος του εργαστήριο – που δημιούργησε η Λώρη ξεκινώντας με τη δράση «Διαβάζω Δυνατά» που πλέον πραγματοποιείται σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (νηπιαγωγεία και δημοτικά) σε όλη την Ελλάδα – τα παιδιά καλούνται να βρουν λύσεις στα λογοτεχνικά εμπόδια που συναντά ο ήρωας ή η ηρωίδα τους.
Η συγγραφική διαδικασία, εξηγεί η δασκάλα τους, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και «η εκπαιδευτική κοινότητα της Αχιλλοπουλείου Σχολής αναμένει με ενδιαφέρον τη συνέχεια και την ολοκλήρωση των έργων των μικρών δημιουργών στις επόμενες συναντήσεις». Κι όταν ολοκληρωθούν τα συγγραφικά πονήματα, θα σταλούν ηλεκτρονικά στον Καναδά, όπου πλέον διαμένει η Λώρη…
Είναι τόσο όμορφο να βλέπεις τα παιδιά να δημιουργούν πρωτογενώς. Και είναι συγκινητικό πως προσπαθούν μόνα τους να ξεπεράσουν τα γλωσσικά εμπόδια και να αδράξουν την ευκαιρία να πουν την ιστορία που νιώθουν, με τον τρόπο που εκφράζει το καθένα μοναδικά.
Κι όσο για το εκπαιδευτικό όφελος, είναι αναμφισβήτητα μεγάλο: Η προσπάθεια να βελτιώσουν την λεκτική έκφρασή τους, θα τα βοηθήσει να κατανοήσουν αργότερα περισσότερο σύνθετα κείμενα, θα αναπτύξει την αντοχή τους σε προκλητικότερα μαθησιακά πεδία, θα μειώσει την αποθάρρυνσή τους κάθε φορά που δυσκολεύονται με την ανάγνωση, την ορθογραφία ή το συντακτικό…
Η μαθησιακή διαδικασία της τυπικής εκπαίδευσης είναι αναντικατάστατης σημασίας. Αλλά η βιωματική, διαλογική προσέγγιση είναι ένα υπέροχο συμπλήρωμα. Εμπλέκει συναισθηματικά το παιδί στη διαδικασία της μάθησης και του δίνει τη δυνατότητα να συμμετέχει ισότιμα σε μια κοινή εμπειρία της τάξης.
Από την Τήνο και τη Θεσσαλονίκη μέχρι το Κάιρο και τον Καναδά – Μια συγγραφική περιπέτεια για τα παιδιά της Αχιλλοπουλείου
Στην αίθουσα εκδηλώσεων της Αχιλλοπουλείου Σχολής Καΐρου, η δασκάλα Δήμητρα Πετρίδου και η συγγραφέας – δημοσιογράφος Λώρη Κέζα – δημιουργός της εκπαιδευτικής και πολιτιστικής πρωτοβουλίας «Διαβάζω Δυνατά» – περιτριγυρίζονται από τα παιδιά της ΣΤ’ Δημοτικού. Έχουν ήδη δουλέψει με τη δασκάλα τους, στην τάξη, το βιβλίο της Λώρης «Πέφτει η Νύχτα στο Παλέρμο» και ξεκινούν το δημιουργικό παιχνίδι των ρόλων…
Ο Βιττόριο του βιβλίου είναι ένα παιδί που, με απόφαση των μεγάλων, αναγκάζεται να εγκαταλείψει την όμορφη ζωή του στην Τήνο και να μετακομίσει στη Σικελία. Με βάση τον καμβά της αλλαγής χώρας, τα παιδιά δημιουργούν τη δική τους ιστορία: Αγόρια και κορίτσια αποφασίζουν ότι ο/η ήρωάς τους έχει το ίδιο όνομα – Άλεξ. Είναι 12 χρονών, έχει ύψος 1,55 μέτρο, μπλε μάτια, σγουρά μαύρα μαλλιά και οι γονείς του/της αποφασίζουν ότι χρειάζεται η οικογένεια να μετακομίσει από τη Θεσσαλονίκη στο Κάιρο. Τα πιο οικεία και επιθυμητά στα παιδιά χαρακτηριστικά βρίσκουν ήδη τη θέση τους στη νέα ιστορία.
Είναι τρεις μέρες πριν ο/η Άλεξ φύγει από το οικείο περιβάλλον του/της και χάσει τους φίλους του/της. Και εκείνο το πρωϊνό αποφασίζει να κατέβει από το λεωφορείο τρεις στάσεις πριν από το σχολείο, διότι δεν θέλει να πάει στο σχολείο… Οι λόγοι που δεν θέλει να πάει σχολείο, στην ιστορία των παιδιών είναι πολλοί: Για άλλους στον/στην Άλεξ δεν αρέσει το σχολείο, για άλλους μπλέκεται σε μια αστυνομική περιπέτεια…
Το σίγουρο είναι ότι τρεις μέρες πριν εγκαταλείψει το οικείο περιβάλλον του, το παιδί κατεβαίνει τρεις στάσεις πριν το σχολείο – τον τελικό προορισμό – γιατί δεν θέλει να πάει στο άγνωστο. Και η αγωνία του συναισθήματος για τη μεγάλη αλλαγή είναι ενιαία. Δεν έχει καμία σημασία εάν είσαι αγόρι ή κορίτσι.
Τα παιδιά «μπαίνουν στα παπούτσια» του ήρωα, όπως εξηγεί η Δήμητρα Πετρίδου και εξερευνούν μέσα από τη δική τους φανταστική ιστορία, με τη βοήθεια της Λώρης, τα βαθύτερα συναισθήματα που δημιουργεί μια τόσο μεγάλη αλλαγή. Καλούνται να γράψουν τη δική τους φανταστική ιστορία, όπως θέλουν…
Κι έτσι, γοητευμένα από την ιστορία που φτιάχνουν με τη δική τους φαντασία, προσπαθούν να αποτυπώσουν στο χαρτί τις σκέψεις τους, να εκφρασθούν λεκτικά μέσα από πεζό κείμενο ή ποίημα – ό,τι θέλει το καθένα. Και μέσα από το παιχνίδι της δημιουργικής γραφής αποπειρώνται να αποτυπώσουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους. Ένας ωραίος τρόπος, ώστε να ενδιαφερθούν με μεγαλύτερη ζέση για την ελληνική γλώσσα…
Η πιο συγκινητική στιγμή της δράσης είναι όταν οι μαθητές καλούνται να διαβάσουν δυνατά τις πρωτόλειες δημιουργίες τους. Ντρέπονται στην αρχή. Αλήθεια, πόσες φορές κλήθηκαν να διατυπώσουν την δική τους πρωτότυπη σκέψη, να διερευνήσουν δημιουργικά στο χαρτί τα συναισθήματά τους;
Η ενθάρρυνση από τη δασκάλα τους και τη Λώρη, η θετική υποδοχή του δημιουργήματός τους, τους δίνει το έναυσμα «για την έναρξη μιας νέας συγγραφικής περιπέτειας», όπως λέει η Δήμητρα Πετρίδου.
Στο δεύτερο μέρος του εργαστήριο – που δημιούργησε η Λώρη ξεκινώντας με τη δράση «Διαβάζω Δυνατά» που πλέον πραγματοποιείται σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (νηπιαγωγεία και δημοτικά) σε όλη την Ελλάδα – τα παιδιά καλούνται να βρουν λύσεις στα λογοτεχνικά εμπόδια που συναντά ο ήρωας ή η ηρωίδα τους.
Η συγγραφική διαδικασία, εξηγεί η δασκάλα τους, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και «η εκπαιδευτική κοινότητα της Αχιλλοπουλείου Σχολής αναμένει με ενδιαφέρον τη συνέχεια και την ολοκλήρωση των έργων των μικρών δημιουργών στις επόμενες συναντήσεις». Κι όταν ολοκληρωθούν τα συγγραφικά πονήματα, θα σταλούν ηλεκτρονικά στον Καναδά, όπου πλέον διαμένει η Λώρη…
Είναι τόσο όμορφο να βλέπεις τα παιδιά να δημιουργούν πρωτογενώς. Και είναι συγκινητικό πως προσπαθούν μόνα τους να ξεπεράσουν τα γλωσσικά εμπόδια και να αδράξουν την ευκαιρία να πουν την ιστορία που νιώθουν, με τον τρόπο που εκφράζει το καθένα μοναδικά.
Κι όσο για το εκπαιδευτικό όφελος, είναι αναμφισβήτητα μεγάλο: Η προσπάθεια να βελτιώσουν την λεκτική έκφρασή τους, θα τα βοηθήσει να κατανοήσουν αργότερα περισσότερο σύνθετα κείμενα, θα αναπτύξει την αντοχή τους σε προκλητικότερα μαθησιακά πεδία, θα μειώσει την αποθάρρυνσή τους κάθε φορά που δυσκολεύονται με την ανάγνωση, την ορθογραφία ή το συντακτικό…
Η μαθησιακή διαδικασία της τυπικής εκπαίδευσης είναι αναντικατάστατης σημασίας. Αλλά η βιωματική, διαλογική προσέγγιση είναι ένα υπέροχο συμπλήρωμα. Εμπλέκει συναισθηματικά το παιδί στη διαδικασία της μάθησης και του δίνει τη δυνατότητα να συμμετέχει ισότιμα σε μια κοινή εμπειρία της τάξης.




