Θα ξεκινήσουμε το σημερινό ρεπορτάζ για το Τσικνοσάββατο των Προσκόπων με μια ερώτηση που στριφογυρίζει στο μυαλό μας κάθε φορά που βρισκόμαστε κοντά τους. Ποιο είναι άραγε εκείνο το σημείο της Ελληνικής Παροικίας του Καΐρου όπου ο χρόνος πατάει παύση, τα ρολόγια παραδίδουν τα όπλα και όλοι μας, μικροί, μεγάλοι και «μεγάλοι που δηλώνουν μικροί για χάρη των παιδιών», γελάμε με την καρδιά μας, χορεύουμε και θυμόμαστε πώς είναι να είσαι παιδί χωρίς καμία απολύτως δικαιολογία;
Η ερώτηση δεν είναι ρητορική και η απάντηση είναι προφανής. Μα φυσικά, κάθε εκδήλωση των Προσκόπων του Καΐρου, και ιδιαίτερα το φετινό Τσικνοσάββατο της 14ης Φεβρουαρίου, ναι, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, όπου αντί για ροδοπέταλα έπεφταν… καπνοί από τα κάρβουνα και αντί για σοκολάτες μοιράζονταν απλόχερα σουβλάκια αγάπης.
Το Τσικνοσάββατο των Καϊρινών Προσκόπων ξεπέρασε, όπως άλλωστε μας έχουν κακομάθει, κάθε προσδοκία, γεμίζοντας τον φιλόξενο χώρο του Προσκοπείου με κόσμο, γέλια, παιδικές φωνές και εκείνη τη χαρακτηριστική τσίκνα που σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι η παράδοση δεν αστειεύεται. Άλλωστε, η Ελληνική Παροικία του Καΐρου έχει καταφέρει το σχεδόν ακατόρθωτο: να γιορτάζει το έθιμο της Τσικνοπέμπτης… εις διπλούν, ως μια παγκόσμια πρωτοτυπία ενισχυμένης εθιμοτυπίας.
Στον περίβολο του Κοινοτικού Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, εκεί όπου χτυπά η καρδιά της Παροικίας, οι Πρόσκοποι έδωσαν για άλλη μια φορά μαθήματα οργάνωσης. Μαζί με τους βαθμοφόρους και τους μεγαλύτερους Προσκόπους, έστησαν με ταχύτητα που θα ζήλευαν και επαγγελματίες της ψυχαγωγίας ένα ολόκληρο πάρκο παιχνιδιών: ψαράκια, μπόουλινγκ, τενεκεδάκια, τροχός της τύχης, δοκιμασίες δεξιοτεχνίας και ό,τι άλλο μπορεί να κάνει έναν ενήλικα να πει «θα παίξω μόνο για να δείξω στο παιδί πώς γίνεται» και τελικά να μη φεύγει ποτέ από τη σειρά.
Όταν άνοιξαν τα τραπέζια, έγινε εκείνο το θαύμα που συμβαίνει μόνο σε Προσκοπικές γιορτές: όλοι δοκιμάζουν από όλα και κανείς δεν θυμάται πόσες φορές είπε «τελευταίο και φεύγω».
Κάπου εκεί, ανάμεσα σε παιχνίδια, μουσικές και κυνηγητό, ζωντάνευε στην πράξη η γνωστή φράση του Προσκοπικού ιδεώδους «Ας αφήσουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο από ό,τι τον βρήκαμε», έστω κι αν εκείνη τη στιγμή ο κόσμος μύριζε έντονα η τσίκνα και ευτυχία, που επιμελήθηκαν από την κουζίνα του Προσκοπείου ο Αρχηγός του Συστήματος κ. Χρήστος Αντωνίου και οι αφοσιωμένοι βαθμοφόροι ψήστες.
Και επειδή Αποκριά χωρίς μεταμφιέσεις δεν γίνεται, ο χώρος μετατράπηκε σε μια πασαρέλα φαντασίας. Κυκλοφορούσαν πριγκίπισσες που μάλλον δραπέτευσαν από παραμύθια, υπερήρωες σε αποστολή διάσωσης… παϊδακίων, η σύζυγος του γνωστού μπασκετμπολίστα Τζόρνταν, γοργόνες που ήρθαν στο Προσκοπείο κατευθείαν από τα βάθη της θάλασσας, άνθρωποι λέγκο που κάπως αλλιώς λέγονταν, μάγοι που εγκατέλειψαν τα ξόρκια για ένα καλαμάκι, ζωάκια αδιευκρίνιστης προέλευσης και κάτι τόσο ευφάνταστα πλάσματα που ακόμη συζητείται αν ήταν στολές ή αποτέλεσμα καλλιτεχνικής ελευθερίας.
Η βράβευση των καλύτερων στολών χάρισε χειροκροτήματα και χαμόγελα, αποδεικνύοντας ότι η δημιουργικότητα δεν έχει όρια. Για αυτή τη χρονιά βραβεύτηκαν ο Πέτρος, η Κωνσταντίνα, η Άλεξία και η Αναστασία, αλλά και όλα τα παιδάκια φυσικά για τη συμμετοχή τους.
Η Τόμπολα, η αγαπημένη λαχειοφόρος που κρατά την αγωνία μέχρι το τελευταίο νούμερο, σκόρπισε ενθουσιασμό, ειδικά κάθε φορά που ακουγόταν η φωνή της Υπαρχηγού του Συστήματος κας Ναταλί Σαΐντ και της Προέδρου της ΕΚΣ κας Κωνσταντίνας Γεδεών να ανακοινώνουν τους τυχερούς. Τα δώρα για αυτήν τη χρονιά προσέφεραν ο κ. Αμίρ Ελάιας, ο κ. Άγγελος Αθανασούλης, η κα Κωνσταντίνα Γεδεών, αλλά και το Ελληνικό Κέντρο Καΐρου, η «Στέγη» στην Ηλιούπολη και ο Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος Καΐρου. Οι Πρόσκοποι από μικροφώνου ευχαρίστησαν όλους τους δωροθέτες για την ευγενική προσφορά τους.
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και ο Περιφεριακός Έφορος Αποδήμων κ. Ανδρέας Γιόσρι, ο πρώην Αρχηγός των Προσκόπων κ. Γιάννης Μελαχροινούδης, ο Κοινοτικός Επίτροπος κ. Λεωνίδας Φοντριέ, ο Πρόεδρος του ΕΝΟΚ κ. Γιώργος Ρεκτσίνης, η Διευθύντρια της Αχιλλοπουλείου κα Γεωργία Πετούση, η Αναπληρώτρια Διευθύντρια του ΕΠΚΚ κα Ράνια Μουσταφά Μόσχου.
Στο τέλος της βραδιάς, όταν τα φώτα χαμήλωσαν και οι τελευταίοι καπνοί χάθηκαν στον ουρανό του Καΐρου, έμεινε εκείνο το γνώριμο συναίσθημα: ότι για λίγες ώρες γίναμε όλοι παιδιά, άλλοι επίσημα και άλλοι «για χάρη των παιδιών». Και αν ο Άγιος Βαλεντίνος πέρασε από εκεί, σίγουρα θα συμφώνησε πως υπάρχει κι αυτός ο έρωτας: ο έρωτας για την παρέα, την παράδοση, το γέλιο και τις στιγμές που κάνουν μια Κοινότητα Αιγυπτιωτών Ελλήνων να μοιάζει με οικογένεια.
