Από τις τάξεις στις ψησταριές.Η Τσικνοπέμπτη των Ελληνικών Σχολείων του Καΐρου

Η Τσικνοπέμπτη, 12 Φεβρουαρίου, ξεκίνησε σαν μια απολύτως φυσιολογική μέρα στα Ελληνικά μας σχολεία στην Ηλιούπολη του Καΐρου. Μαθητές, δάσκαλοι και καθηγητές έφτασαν στην ώρα τους, τα κουδούνια χτύπησαν κανονικά και όλα έμοιαζαν να κυλούν στις γνώριμες «σχολικές ράγες» της Αχιλλοπουλείου και της Αμπετείου. Αν κάποιος όμως άνοιγε προσεκτικά τις τσάντες, θα ανακάλυπτε ότι δίπλα στα βιβλία κρυβόταν μια μικρή… αποκριάτικη συνωμοσία: σερπαντίνες, μάσκες, στολές και κάθε λογής μεταμορφωτικό αξεσουάρ που περίμενε υπομονετικά την ώρα του, σαν σούπερ ήρωας σε μυστική αποστολή.

Το σύνθημα δόθηκε γύρω στις δώδεκα από τη Διευθύντρια της Αχιλλοπουλείου και τότε έγινε το θαύμα: μολύβια εγκαταλείφθηκαν, τετράδια και βιβλία έκλεισαν με ταχύτητα φωτός και μέσα σε λίγα λεπτά οι τάξεις γέμισαν με την πολύχρωμη αστερόσκονη της παιδικής ψυχής. Ένα ολόκληρο σχολείο που μετατράπηκε στο λεπτό σε ένα πολύχρωμο καρναβαλικό σύμπαν που μάγευψε μικρούς και μεγάλους.

φώτο: Αθανασία Δημοπούλου

Ο αποκριάτικος «μπαξές» είχε απ’ όλα: πριγκίπισσες από κάθε Βασίλειο, αιμοδιψείς ήρωες, σαμουράι που μόλις γύρισαν από τον πόλεμο, λαγουδάκια με υπαρξιακή κρίση ταυτότητας που μοιάζανε με προβατάκια και κάτι περίεργα πλάσματα που ναι μεν τα βλέπαμε, αλλά η φαντασία μας δεν ήταν τόσο ισχυρή για να τα προσδιορίσει.

Και ενώ ο χορός είχε πάρει φωτιά, γύρω στη μία έκανε την εμφάνισή της η πραγματική πρωταγωνίστρια της ημέρας: η τσίκνα. Ήρθε από το προαύλιο τόσο αποφασιστικά, που σχεδόν μας έπιασε από τη μύτη και μας οδήγησε προς τις ψησταριές, υπενθυμίζοντας ότι το έθιμο δεν αστειεύεται.

Οι ψησταριές στημένες στη σειρά, οι ψήστες σε πλήρη δράση και τα κάρβουνα να δουλεύουν υπερωρίες, σαν να είχαν πάρει προσωπικά την υπόθεση. Βέβαια θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα δακρυσμένα πρόσωπα των γονιών (ιδίως των μαμάδων… οι άντρες δεν κλαίνε…) από τον δραστήριο Σύλλογο Γονέων που ήταν σε υπηρεσία δεν ήταν από την συγκίνηση που έβλεπαν τα βλαστάρια τους, αλλά από την συνεχή επαφή με την τσικνομίχλη της ημέρας.

Τόσο μεγάλη η τσικνομίχλη που η αυλή γέμισε μυρωδιές που θα μπορούσαν άνετα να ταξιδέψουν μέχρι την Ελλάδα, σαν νόστιμο μήνυμα καπνού από την Ελληνική Παροικία του Καΐρου.

Οι ψήστες, χαμογελαστοί, δακρυσμένοι, αλλά συγκεντρωμένοι, γιατί το σουβλάκι, μπριζόλα και το μπιφτέκ δεν συγχωρούν λάθη, γύριζαν τα κρέατα με ταχύτητα που θα ζήλευε και επαγγελματίας σεφ. Υπήρξαν στιγμές που η ζήτηση θύμιζε ουρά για το πιο δημοφιλές παιχνίδι, αλλά με εμπειρία και ομαδικό πνεύμα κατάφεραν να μείνουν όλοι χορτάτοι και ευτυχισμένοι.

Πίσω από όλη αυτή την επιχείρηση γεύσης βρισκόταν ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων με τον Πρόεδρο κ. Ανδρέα Γιόσρι και τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες των μικρών μαθητών, που φόρεσαν τις πανέμορφες ποδιές που είχαν προμηθευτεί ειδικά για την περίσταση, καθώς και τους χαρακτηριστικούς άσπρους σκούφους, αποδεικνύοντας ότι εκτός από σχολικές τσάντες, ξέρουν να διαχειρίζονται άψογα και… σχάρες ψησίματος.  Μαζί τους ο Κοινοτικός Επίτροπος κ. Στέλιος Χαλκιάς, που για άλλη μια φορά έκλεψε την παράσταση με την επιλογή της στολής του.

Στην απέναντι πλευρά της αυλής, οι μαθητές της Αμπετείου Σχολής έστησαν όπως κάθε χρόνο το δικό τους γλέντι, αποδεικνύοντας ότι το ψήσιμο είναι ταλέντο που καλλιεργείται από μικρή ηλικία. Με λίγη βοήθεια από τους έμπειρους γονείς, άναψαν κάρβουνα, ετοίμασαν μεζέδες και δημιούργησαν το δικό τους Τσικνογλέντι, με πολλή μουσική και χορό όπως αρμόζει στην χαρούμενη και εκρηκτική τους εφηβεία.

Η πρώτη φάση της γιορτής ολοκληρώθηκε γύρω στις πέντε το απόγευμα, για να παραδώσει τη σκυτάλη στην Ελληνική μας Στέγη στις επτά, όπου η βραδιά συνέχισε με την ίδια ένταση, γεμίζοντας τραπέζια μέσα και έξω σε χρόνο ρεκόρ, γιατί όπως φαίνεται, όταν υπάρχει καλή διάθεση, χώρος πάντα βρίσκεται.